Posłannictwo dziejowe Polski posiada wartość wyższą, bo jest ono moralne, duchowe - jest religijne! Historia Polski wykazuje, że wszystkie zdobycze narodu naszego, nawet polityczne, są ściśle uzależnione od naszego nasilenia religijnego, od wypełniania Ewangelii życiem.
Proces rozdziału dokonywał się więc pomału lecz stale od kilkuset lat, każdy wiek dodawał nowe niechęci, nowe powody do usunięcia się Bizancjum spod wpływu i rządów papiestwa.
Cóż pocznę, sama, bezradna? Czy będę umiała utrzymać nasze biedne dzieci? Czy nie przyjdzie dzień, w którym maleństwa moje wołać będą chleba, a ja, ja - nie będę im go mogła dać?
W wieku XIX, w epoce romantyzmu, wzrasta znacznie poetycki kult Najświętszej Panny. Nasi poeci: Adam Mickiewicz, Juliusz Słowacki, Zygmunt Krasiński, Władysław Syrokomla, Maria Bartusówna i inni, poświęcają Matce Bożej piękne strofy.
Żeby być najlepiej przygotowanym do małżeństwa, trzeba spędzić w sposób czysty swą młodość. Kto w latach swej młodości zachowuje szóste przykazanie, ten do swego życia wprowadza panowanie ducha i choćby był prostym człowiekiem, żyje wtedy na bardzo wysokim poziomie moralnym.
Co należałoby czynić, wiedzieli i starożytni. Pogrążeni w moralnym upadku bynajmniej tego nie taili. Mieli bowiem przepisy i przykazania - nie mieli natomiast w sobie moralnej mocy.
Nie podoba się to, że setki tysięcy ludności wiejskiej w najodleglejszych miejscowościach z tęsknotą oczekują listonosza, by otrzymać swego "Rycerza Niepokalanej" lub "Mały Dziennik", by się dowiedzieć czegoś nowego, by umacniać swe przekonania, by podnieść się na wyższy stopień oświaty i kultury.
"Rycerz", "Milicja", wojsko, żołnierz - ma w sobie coś, co ich wspólnie kojarzy, zespala.