Ks. Jerzy Aleksander Popiełuszko urodził się dnia 14 września 1947 roku we wsi Okopy w parafii Suchowola na terenie Archidiecezji w Białymstoku. Jego rodzicami są Władysław i Marianna z domu Gniedziejko. W dwa dni po urodzeniu, 16 września, został ochrzczony w parafialnym kościele pod wezwaniem Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a 17 czerwca 1956 -tam bierzmowany przez biskupa Suszyńskiego. Podczas bierzmowania wybrał sobie imię patrona Archidiecezji Wileńskiej "Kazimierz".

W latach 1954-1965 uczęszczał do Szkoły Podstawowej oraz Liceum Ogólnokształcącego w Suchowoli. Uzyskawszy tam świadectwo maturalne, zgłosił się 24 czerwca 1965 roku do Wyższego Metropolitalnego Seminarium Duchownego św. Jana Chrzciciela w Warszawie, gdzie potem przez siedem lat przygotowywał się intelektualnie i duchowo do przyjęcia święceń kapłańskich. W międzyczasie musiał odbyć dwuletnią służbę wojskową. (...) Po powrocie do Seminarium musiał poddać się operacji tarczycy oraz leczył sję z choroby serca. Cierpienie to i pobyt w szpitalu bardzo zbliżyły go do kolegów. oraz w sposób szczególny uwrażliwiły na potrzeby, cierpienia i krzywdy bliżnich. Stał się opiekuńczy i zatroskany, zwłaszcza o chorych. W dniu 12 grudnia 1971 roku otrzymał święcenia subdiakońskie, a 12 marca 1972 roku - diakonat. Święcenia kapłańskie przyjął z rąk kardynała Stefana Wyszyńskiego dnia 28 maja 1972 roku w archikatedrze Św. Jana Chrzciciela w Warszawie. Jako neoprezbiter został skierowany do pracy duszpasterskiej najpierw w parafii Św. Trójcy w Ząbkach, gdzie pracował trzy lata (10 VI 1972 - 4 XI 1975), a następnie do parafii Matki Bożej Królowej Polski w Warszawie-Anin. Po trzech latach (20 V 1978 r.) przeniósł się na wikariat do parafii Dzieciątka Jezus w Warszawie na Żoliborzu, skąd 25 maja 1979 roku Władza Archidiecezjalna skierowała go do pracy duszpasterskiej przy kościele akademickim św. Anny w Warszawie. Prowadził tam konwersatoria dla studentów medycyny, organizował rekolekcje i obozy o charakterze rekolekcyjnym oraz kierował duszpasterstwem pielęgniarek w kaplicy Res Sacra Miser przy Krakowskim Przedmieściu. Od czterech lat był członkiem Krajowej Konsulty Duszpasterstwa Służby Zdrowia. (...). Dnia 6 października 1981 roku podjął się nadto opieki duszpasterskiej nad chorymi w Domu Zasłużonego Pracownika Służby Zdrowia w Warszawie przy ulicy Elekcyjnej 37, urządzając tam własnym sumptem kaplicę i stając się mocą nominacji kurialnej kapelanem.

Ostatnim miejscem zamieszkania i pracy księdza Popiełuszki od 20 maja 1980 roku była parafia św. Stanisława Kostki w Warszawie na Żoliborzu, gdzie jako rezydent pomagał w prę.cy parafialnej i zajmował się duszpasterstwem specjalistycznym. Między innymi kierował zebraniami formacyjnymi grupy studentów Akademii Medycznej (...) oraz co miesiąc urządzał dla lekarzy spotkania modlitewne.

Na podkreślenie zasługuje jego udział w przygotowaniu dwóch wizyt papieskich. W obydwu przypadkach był przewodniczącym Sekcji sanitarnej Komitetu przyjęcia Ojca Świętego Jana Pawia II w Warszawie i ze swoją kilkusetosobową grupą medyczną roztaczał z ramienia Kościoła opiekę zdrowotną nad uczestnikami pielgrzymek.

Późnym wieczorem, dnia 19 października 1984 roku, gdy wracał samochodem z posługi duszpasterskiej w Bydgoszczy, został zatrzymany przez trzech funkcjonariuszy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i uprowadzony. Stało się to na szosie w Przysieku koło Torunia. Niemal cudem ocalał kierowca pan Waldemar Chrostowski, jedyny świadek bandyckiego porwania, ratując się ucieczką z pędzącego samochodu. Ciało księdza Jerzego Popiełuszki wyłowiła milicja w dniu 30 października 1984 roku ze sztucznego zbiornika wodnego na Wiśle koło Włocławka.