PANIE, CZY MNIE ODRZUCISZ?
Czy moje życie przeznaczysz na zaplanowane straty?
Mój dzień, moje życie -
to wczesne wstawanie,
- uzupełnianie snu w pociągu, na stojąco,
- zatłoczony tramwaj, - praca, robota, harówka,
- kartka, kolejka, sklep,
- błaganie na przystanku: autobusie, nadjeżdżaj!
- wreszcie dom i drzemka przed telewizorem,
- pytanie - co będzie jutro?
Trudno włączyć w ten program:
pacierz, kościół, miłość, przebaczenie...
Czy mnie takiego odrzucisz?...
CZY MNIE ODRZUCISZ?...
Mnie, pijaka leżącego pod płotem,
który gardzi rodzicami, żoną, dziećmi i sobą,
który szuka narkotyków, by nie przeżyć trzydziestki,
który nie widzi przyszłości dla siebie,
który sam siebie przeznacza na straty.
Czy mnie takiego odrzucisz?...
CZY MNIE ODRZUCISZ?...
Mnie, bojącego się spojrzeć na siebie,
ponieważ nie dotrzymałem przysięgi,
- nie byłem wierny Tobie...
Za moim egoizmem wlecze się wielka krzywda.
Moje sukcesy mają źródło w cudzej klęsce.
Ludzki smutek przeznacza mnie na straty.
Czy mnie takiego odrzucisz?...
CZY MNIE ODRZUCISZ?...
Mnie, troszczącego się o dziś i jutro,
który zapomina o klękaniu, o niedzieli,
który trzyma rękę w kieszeni,
by jej nikomu nie podać na znak miłości,
by z siebie nic nie dać,
który zatyka uszy, zakrywa oczy,
by nie słyszeć i nie widzieć bliźniego,
by mieć święty spokój.
Czy mnie przeznaczysz na straty?
Czy mnie takiego odrzucisz?...
DROGI MARNOTRAWNY SYNU!
Gdyby nawet twoja rodzona matka cię przekreśliła,
ja cię nie przekreślę.
Moja ręka jest zawsze wyciągnięta do ciebie,
więc i ty wyciągnij swoją ku mnie.
Wiedz, że moją specjalnością - podawanie ręki.
CZY CIĘ ODRZUCĘ?
Nie przeznaczę cię na straty, jeśli powiesz:
Wstanę i pójdę do Ojca.
Odkryj oczy, otwórz je i szukaj mnie.
Odetkaj uszy i słuchaj mnie.
Spójrz na człowieka umierającego!
To najważniejszy moment jego życia.
Warto widzieć, słyszeć, podawać
rękę dla tej ostatniej ważnej chwili.
CZY CIĘ ODRZUCĘ?
A czy odrzuciłem Piotra, Szawła, Magdalenę, łotra?...
W moich rękach jest wiele odnalezionych owiec.
Przynajmniej podaj mi swoją rękę.