O. Gabriel Roschini, serwita, podał w swym Słowniku mariologii, że w ciągu wieków ukazało się około 100 000 książek o Najświętszej Maryi Pannie. Pisze się o Niej wiele i w naszych czasach, jak wynika z Bibliografii maryjnej, którą publikuje od roku 1950 o. Józef Besutti, też serwita: zanotował 28 097 tytułów książek i poważniejszych artykułów o Matce Bożej z lat: 1948 -1e977, z czego wynika, że rocznie wydaje się średnio 1 000 znaczniejszych pozycji maryjnych.

Oto ważniejsze prace opublikowane po drugiej wojnie światowej. Z dzieł ogólnych należy wymienić 8-tomowe dzieło francuskie Maryja-Studia o Świętej Dziewicy (Paryż 1949-1971) i wydany ostatnio w języku włoskim Nowy słownik mariologii (Rzym 1985), opracowany przez 63 specjalistów. Są trzy encyklopedie maryjne: hiszpańska Encyklopedia maryjna posoborowa (Madryt 1975), włoska Enciclopedia Mariana "Theotokos" (Gennua 1954), angielska Theotokos (Dublin 1982) i niemiecki Słownik wiedzy maryjnej (Regensburg, od 1957 r.), niestety nie ukończony. Traktaty mariologiczne napisali G. Roschini (4-tomowa Mariologia), J. Carol (3-tomowa Mariology), R. Laurentin, C. Pozo, D. Bertetto, J. Galot. Ważną pozycją jest praca zbiorowa teologów polskich pt. Gratia plena. Studia teologiczne o Bogurodzicy (Poznań 1965).

Jest żywe zainteresowanie tematem: Matka Boża w Piśmie Św[iętym] i u Ojców Kościoła. Niedawno R. Laurentin wydał duże dzieło Ewangelie dzieciństwa Chrystusa (Paryż 1982), w którym, w oparciu o nowe metody naukowe, wykazuje historyczność pierwszych rozdziałów Ewangelii św. Mateusza i św. Łukasza, mówiących jasno m.in. o dziewiczym poczęciu Jezusa. Ważnym źródłem do poznania tego, co w pierwszych wiekach myślano o Maryi, są dwa zbiory tekstów Ojców Kościoła: Enchiridion marianum biblicum patristicum (Rzym 1974) i 6 tomów Corpus marianum patristicum (Burgos 1970-1981). W roku 1981 Niepokalanów wydał dwa tomiki Tekstów o Matce Bożej Ojców Kościoła greckich i syryjskich oraz łacińskich.

Co mówi o Maryi Urząd Nauczycielski Kościoła, możemy się dowiedzieć z dwóch zbiorów encyklik papieskich: Encykliki maryjne, po łacinie i włosku (Rzym 1950) i Nauczanie papieskie o Matce Bożej, po francusku, w opracowaniu mnichów z Solesmes, z roku 1958. Naukę maryjną Jana XXIII, Pawła VI i Jana Pawła II upowszechniają. książki ks. D. Bertetta, salezjanina. Jest sporo komentarzy do nauki Soboru Watykańskiego II o Matce Bożej.

Często studiuje się dziś problem: Maryja w teologii i kulturze współczesnej. M.in. o. Stefan De Fiores, monfortysta, opracował dziełko Maryja w teologii współczesnej (Rzym 1978). W roku 1983 Pellegrino Santucci opublikował potężne dzieło Madonna [139]w muzyce (1103 strony!). Mnożą się też studia ekumeniczne o Najświętszej Pannie w nadziei, że zgoda w tym przedmiocie przyczyni się do odnalezienia jedności chrześcijan. Ukazuje się ostatnio dużo książek o Maryi w kulcie Kościoła i w pobożności ludowej, jak też o objawieniach maryjnych. Wydano dokumenty o św. Katarzynie Labouré i Cudownym Medaliku i o objawieniach w Lourdes zebrane przez R. Laurentina oraz dokumenty o objawieniach w La Salette w opracowaniu J. Sterna. Na parę języków zostało przetłumaczone dzieło naukowe o. M. Załęckiego o Matce Bożej Częstochowskiej.

Poczesne miejsca zajmują akta międzynarodowych kongresów mariologiczno-maryjnych, wydawane przez Międzynarodową Akademię Maryjną (Rzym, via Merulana 124), która organizuje te kongresy. Dotąd ukazało się ponad 70 tomów z dziewięciu powojennych kongresów. Ważne są też akta różnych sympozjów mariologicznych, zwłaszcza tych, które od roku 1976 urządza co dwa lata papieski fakultet teologiczny Marianum (Rzym).

Wydano krytycznie pisma niektórych pisarzy maryjnych, m.in. Dzieła św. Ludwika Grigniona (po francusku w 1966 r. i po włosku w 1977 r.) oraz Pisma św. Maksymiliana M. Kolbego (po polsku na powielaczu w 7 tomach w roku 1970 w Rzymie - wyczerpane - i po włosku drukiem w 3 tomach).

Z naukowych czasopism mariologicznych należy wymienić przede wszystkim: "Marianum" (od roku 1939, Rzym), "Ephemerides mariologicae" (od roku 1951, Madryt), "Études mariales" (od roku 1948, Paryż), "Estudios Marianos" (od roku 1942, Salamanka), "Marian Studies" (od roku 1950, Dayton), "Scripta de Maria" (od roku 1978, Saragossa). W Rzymie wychodzi (od 1964 r.) "Miles Immaculatae", przegląd kultury maryjnej i formacji kolbiańskiej.

O. Stefan De Fiores, monfortysta, podawszy w piśmie "Jesus" (1984) bibliografię rozumowaną najnowszych dziel maryjnych, z której zaczerpnięto wiele powyższych danych, pisze: "Z obecnej bibliografii wyselekcjonowanej odnosi się spontanicznie wrażenie podziwu wobec obfitej produkcji wydawniczej na temat Maryi. Napisano już wiele i wciąż się pisze wiele o Niej, tak że bynajmniej nie zmniejsza się ta produkcja w naszych czasach, gdyż po zainteresowaniach porządku doktrynalnego typowych dla początku tego wieku nastąpiły zainteresowania historyczne, artystyczne i ludowe.

Stwierdzenie tego zjawiska każe szukać przyczyn lub przynajmniej możliwego wyjaśnienia: skąd to całe zainteresowanie Maryją? dlaczego tyle się mówi o Maryi w ciągu wieków? Niewątpliwie kultura zachodnioeuropejska [a można to też powiedzieć o kulturze polskiej - F. D.] odzwierciedla się w Maryi do tego stopnia, że stała się Ona najpotężniejszym i najbardziej popularnym symbolem kulturalnym. W Niej podziwia się i czci matkę - źródło życia i czułości, przeczystą dziewicę - natchnienie piękności, niewiastę dopuszczoną do dialogu miłości silniejszej niż śmierć - z Bogiem, opiekunkę w niepewnościach życia.

Gdyby Maryja tylko wcielała podstawowe aspiracje człowieka, musiałaby prędzej czy później ustąpić miejsca innym modelom kobiecym bardziej atrakcyjnym dla przyszłych cywilizacji. Tymczasem na Maryi spełnia się wciąż proroctwo: «Błogosławić mnie będą wszystkie pokolenia, gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny» (Łk 1,48-49). Rozwój Jej czci, wyrażanej w najrozmaitszy sposób przez wieki, odpowiada planom Bożym i opiera się na jedynej pozycji Maryi jako Matki Pana. Dopóki ludzie będą otwarci na uznanie wydarzeń zbawczych i czuli na piękno, nie ustanie wysławianie Najświętszej Panny, a książki o Niej będą wzbogacać bibliotekę maryjną. Zresztą sama Maryja jest «księgą», w której «została zapisana mądrość Ojca» i w której «objawia się moc i wolność człowieka», jak powiedziała św. Katarzyna ze Sieny".