Niech się rozmodli zgrzyt maszyny,
Jak pieśń kosiarzy z łąk.
My - robotnicy, dziś Cię czcimy
Pracą stwardniałych rąk.

Niechaj maryjną pieśń wydzwania
Każdy żelazny młot,
I niech Cię wielbi, Święta Pani
Z twarzy płynący pot.

Niech najcudniejszą pieśnią Ci będzie
Pacierz omdlałych warg.
Ty wiesz, na więcej się nie zdobędziem,
Jak na litanię skarg.

Przed Tobą, Matko, serca otworem,
Ty naszą nędzę znasz,
Ty wiesz, jak co dzień z twardym uporem
Dźwigamy ciężar nasz.

Ty wiesz, jak co dzień dłoń się kaleczy
O kielnię, hebel, młot.
Ty - która wzmacniasz i rany leczysz,
Przyjm naszej pracy hołd.