dominikanin
(w 800-lecie urodzin)

Święty Jacek Odrowąż, Apostoł Słowian, jest głównym organizatorem Zakonu Kaznodziejskiego na ziemiach polskich.

Urodził się około roku 1183. Pochodził ze śląskiej linii rodu Odrowążów. Otrzymał bardzo staranne wykształcenie. Studiował na uniwersytecie w Paryżu i Bolonii. Otrzymawszy święcenia kapłańskie został kanonikiem kapituły krakowskiej, której przewodniczył w tym czasie biskup Iwo Odrowąż, krewny Świętego. Jego to inicjatywie i staraniom Polska zawdzięcza sprowadzenie dominikanów.

Św. Jacek zetknął się ze św. Dominikiem prawdopodobnie w 1220 roku. gdy z biskupem Iwonem i kilkoma towarzyszami przebywał w Rzymie. Biskup krakowski poprosił wtedy św. Dominika o przysłanie Braci Kaznodziejów do Polski. Dominik zgodził się pod warunkiem, że ktoś z otoczenia Iwona przyjmie habit dominikański.

św. Jacek wkrótce po przyjęciu habitu wyrusza do Polski. Jego droga z Wioch do Krakowa wiodła przez Czechy i Morawy. Jednocześnie starał się wszędzie głosić Ewangelię i szerzyć ideę nowego - pierwszego w historii Kościoła zakonu apostolskiego. Misja św. Jacka i jego towarzyszy od samego początku była pomyślana jako misja słowiańska. Już w drodze do Polski św. Jacek założył kilka klasztorów dominikańskich, spośród których pierwszy był konwent we Fryzaku.

W 1222 r. św. Jacek wraz z towarzyszącymi mu braćmi przybywa do Krakowa i obejmuje, otrzymany od biskupa Iwona, kościół Św. Trójcy, przy którym zakłada pierwszy na ziemiach polskich klasztor dominikański. Wkrótce powstają następne klasztory: w Sandomierzu, Wrocławiu, Poznaniu, Gdańsku.

Wędrował Jacek do Prus, na Litwę, w końcu na Ruś - do Kijowa. W pracy natrafiał na wielkie trudności. Musiał przezwyciężać nieufność pogańskich Prusów i Litwinów, a także, graniczącą niekiedy z nienawiścią, niechęć prawosławnych mieszkańców Rusi. Przez tereny misji św. Jacka raz po raz przewalała się zawierucha wojenna i stale groziły napady Tatarów. Pomimo tych trudności Jacek niestrudzenie przemierzał ogromne przestrzenie drogę od Krakowa przez Gdańsk na Litwę i Ruś odbywał kilkakrotnie. Jedynym celem jego działania było głoszenie Ewangelii.

Czy wzorzec osobowy, jaki reprezentuje ten zakonnik z XIII wieku, może być i dziś aktualny? Jacek żył ponad 700 lat temu: w innych warunkach życia, stosunkach społecznych, układach politycznych itp., jednak wydaje się, że trwałą wartością, która i dziś zdumiewa i pociąga swym pięknem, jest jego osobowość.

Jacek był oddany jednej idei - głoszeniu Chrystusa w rzetelny sposób. Głosił to, co dobrze znał. Głosił Chrystusa, którego znal z Ewangelii, z teologii, w końcu ze swojego życia. Jest nazywany apostołem jasnej doktryny. Dobrze poznał Zbawiciela. Jego apostolstwo było skuteczne, ukazywało bowiem wartość prawdziwej wiary w Chrystusa.

Św. Jacek w swoje dzieło wkładał całego siebie. Żył jedynym pragnieniem, aby wszystkich [245]obdarzyć nauką i prawdą Chrystusową, prawdą poznaną rzetelnie, prawdą autentycznie ukochaną, prawdą wyzwalającą.

Pierwszy polski dominikanin umarł w uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, 15 VIII 1257 roku. Jego ciało zostało złożone w dominikańskim kościele Św. Trójcy w Krakowie.

W 1594 roku papież Klemens VIII kanonizował tego wielkiego Apostoła Słowian i Patrona Polski. Wtedy to relikwie Świętego umieszczono w marmurowej trumnie na ołtarzu kaplicy, którą jak głosi tradycja - zbudowano w miejsce dawnej celi św. Jacka.