Ruch oazowy Światło-Życie od samego początku swego istnienia jest w szczególny sposób związany z postacią św. Maksymiliana Kolbego. Jemu ruch oazowy zawdzięcza w dużej mierze to, co nazywamy charyzmatem maryjnym. Duchowość maryjna i mariologia św. Maksymiliana miała bardzo duży wpływ w samych początkach ruchu; najpierw w Krucjacie Wstrzem1ęźliwości, zwanej także Krucjatą Niepokalanej, w latach 1957-1960, potem w pierwszych oazach młodzieżowych dla dziewcząt nazwanych Oazą Niepokalanej w latach 1963-1966. Ruch Światło-Życie przyjął od św. Maksymiliana wezwanie "Niepokalana", z całą tą treścią, którą on w nie wkładał. Już w roku beatyfikacji o. Maksymiliana, podczas wieczornicy zorganizowanie w Krościenku dnia 14 sierpnia ku jego czci, Moderator Krajowy prosił obecnego na niej kard. Wojtyłę o przekazanie do Rzymu prośby o ustanowienie bł. Maksymiliana patronem Ruchu. Na uroczystej kanonizacji św. Maksymiliana 10 X 1982 r. nie mogło też zabraknąć członków Ruchu Światło-Życie. W tym swoistym dniu spotkali się w Rzymie członkowie Ruchu, animatorzy i moderatorzy niemal ze wszystkich diecezji polskich oraz członkowie Ruchu z powstających nowych ośrodków zagranicznych: w Tivoli pod Rzymem, Carlsbergu w RFN i w Boliwii. Uroczystość kanonizacji jak to określił ks. Moderator Krajowy - była więc swoistym szczytem oazowym.

Z racji kanonizacji Patrona Ruchu Modetor Krajowy wystosował list do wszystkich członków oaz, w którym między innymi czytamy: "Musimy sobie na nowo uświadomić aktualną wymowę faktu, że św. Maksymilian Kolbe przez swoją osobowość, duchowość maryjną i swoje życie od samego początku inspirował dzieło oazy. Jego skoncentrowanie całej ascezy i pobożności chrześcijańskiej i kultu maryjnego wokół bezgranicznego oddania siebie wywarło decydujący wpływ na określenie ideału i programu wychowawczego w oazach". Św. Maksymilian jest przez to nauczycielem i wzorem dla Ruchu, że wskazuje-Niepokalaną jako urzeczywistniony ideał osoby. Osoba w pełni urzeczywistnia się wtedy, gdy czyni "bezinteresowny dar z siebie" (KDK 24). Ruch oazowy przyjmuje cały ideał wychowawczy, który św. Maksymilian streszcza w słowach: "Niepokalana - oto nasz ideał. Samemu do Niej się upodobnić, pozwolić, by Ona opanowała nasze serca i całą naszą istotę, by Ona żyła i działała w nas i przez nas, by Ona miłowała Boga naszym sercem, byśmy do Niej należeli bezgranicznie - oto nasz ideał. Promieniować na otoczenie, zdobywać-dla Niej dusze, by przez Nią także serca bliźnich się otwierały, by zakrólowała Ona w sercach wszystkich, co są gdziekolwiek na świecie, bez względu na różnicę ras, narodowości, języków, i także w sercach wszystkich, co będą kiedykolwiek aż do skończenia świata - oto nasz ideał. I by Jej życie w nas pogłębiało się z dnia na dzień, z godziny na godzinę, z chwili na chwilę i to bez żadnych granic - oto nasz ideał. I aby to Jej życie podobnie rozwijało się w każdej duszy, co jest i będzie kiedykolwiek - o Oto nasz ideał". Ten program Ruch oazowy określa jako upodobnienie się do Maryi, naśladowanie Jej i odtwarzanie w sobie Jej rysów.

Można śmiało powiedzieć, że Ruch Światło-Życie jest pewnego rodzaju kontynuacją i swoistą interpretacją Rycerstwa Niepokalanej, ruchu maryjnego założonego przez św. Maksymiliana. Ruch oazowy realizuje maksymilianowski program odnowy, tak bardzo potrzebny dziś naszemu Narodowi i światu. Ten program zawarty jest w Jego genialnym skrócie w = W, co oznacza: wola nasza = wola Niepokalanej. Tak jak wola Niepokalanej najpełniej i najwierniej poddana jest i uzgodniona z wolą Chrystusa, tak my musimy wysilać się stale dążąc do uzgodnienia naszej woli. Na tym polega w praktyce oddanie się Niepokalanej. Jest to równocześnie istotą kultu maryjnego, który polega na woli, a nie na uczuciu. Tak pojęty kult maryjny jest, jak pisze Moderator Krajowy Ruchu Światło-Życie, "radykalnym lekarstwem na niedomagania i braki polskiego kultu maryjnego polegającego często na sentymentalizmie i powierzchowności, na sprzeczności pomiędzy zewnętrznymi formami kultu a poziomem życia moralnego".

Założone przez o. Maksymiliana Rycerstwo Niepokalanej zawsze było bardzo wrażliwe na problemy moralne i zwalczanie nałogów społecznych, np. alkoholizm, zabijanie życia poczętego itd. Ruch Światło-Życie, idąc za inspiracją swego Patrona o. Maksymiliana, podjął te problemy, które pod nazwą "nowej kultury" wchodziły do oazowego programu formacyjnego i które znalazły swój wyraz w Krucjacie Wyzwolenia Człowieka, zwanej także Dziełem Niepokalanej Matki Kościoła.

Wywyższenie św. Maksymiliana jako męczennika posiada dla członków oazy szczególną wymowę: jest dowartościowaniem tej drogi, którą ukazuje Krucjata Wyzwolenia Człowieka: "wyzwolenia przez świadectwo [209]dane prawdzie bez lęku i w mocy krzyża", co Apostoł ujął krótko, a Papież przypomniał: "nie daj się zwyciężać złu, ale zło dobrem zwyciężaj".

Maksymalistyczna gorliwość św. Patrona w szerzeniu czci Niepokalanej, aby przez Nią doprowadzić wszystkich do Chrystusa, każe Ruchowi Światło-Życie określić siebie jako ruch ewangelizacyjny. Natomiast dewiza św. Maksymiliana "zdobyć dla Boga cały świat i każdą duszę z osobna" jest realizowana poprzez plan Wielkiej Ewangelizacji.