Zakon Ubogich Pań (S[ióstr] Klarysek) powstał w XIII w. Jest zakonem kontemplacyjnym, franciszkańskim, i wywodzi swój początek w Kościele od św. Franciszka z Asyżu. Św. Klara, porwana ideałem Franciszkowym, obrała dla siebie i dla swoich córek ten sposób życia, który w zasadniczych rysach przepisywała Reguła dla Braci Mniejszych (franciszkanów), a który opierał się na Ewangelii.

"Sposób życia Zakonu Sióstr Ubogich, założonego przez św. Franciszka, jest taki: zachowywać Ewangelię Pana naszego Jezusa Chrystusa, żyjąc w posłuszeństwie, bez własności i w czystości" (Reguła św. Klary I, 3).

W początkach nowego zakonu córkom św. Klary nadawano różne nazwy i reguły W 1263 r papież Urban IV nadał zakonowi ostateczną nazwę: "Zakon św. Klary" i określił mniszkom Regułę życia. Siostry, które przyjęły i zachowują tą Regułę, nazywają się SS. Klaryskami - Urbanistkami i podlegają Zakonowi Braci [181]Mniejszych Konwentualnych lub są z nim zjednoczone duchowo.

Zasadniczy rys duchowości Sióstr Klarysek zawarty jest w słowach św. Klary: "Wpatruj się w Jezusa... i pragnij Go naśladować". Dlatego głównym zadaniem mniszki Zakonu świętej Klary jest poznawać Jezusa Chrystusa i uczynić Ewangelię prawem jej życia.

Mniszki prowadzą życie kontemplacyjno-klauzurowe i tak poświęcają się służbie Kościoła oddając się całkowicie na własność Bogu w Chrystusie poprzez ustawiczną modlitwę, ofiarę, samotność i pracę.

Forma życia kontemplacyjnego ma swoje źródło w Ewangelii, ponieważ odnawia i akcentuje tajemnice Chrystusa modlącego się, oddającego cześć Bogu Ojcu.

W roku 1986 w Miedniewicach powstała nowa fundacja Zakonu św. Klary. Fundacja ta jest wotum dziękczynnym OO. Franciszkanów Prowincji M[atki] B[ożej] Niepokalanej za kanonizację bł. Ojca Maksymiliana Kolbego. Siostry przybyły tu ze Starego Sącza. 8 grudnia 1986 r., w uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP, nastąpiło uroczyste wprowadzenie S[ióstr] Klarysek do klasztoru i zamknięcie klauzury.

Miedniewice położone są 18 km od Niepokalanowa. W tutejszym sanktuarium maryjnym diecezji warszawskiej szczególnej czci doznaje Obraz Najśw. Rodziny, umieszczony w ołtarzu głównym. Według tradycji ludowej obraz ten zakupił w 1674 r. Jakub Trojańczyk na odpuście w Studziannie i umieścił go na słupie w stodole. Od tej chwili w zagrodzie zaczęły dziać się nadprzyrodzone zjawiska. W 1676 r. na miejscu stodoły wybudowano drewnianą kaplicę, a w dziesięć lat później M. Grudziński ufundował przy kościele klasztor i sprowadził do Miedniewic OO. Reformatów. W latach 1737-1748 wybudowano obecny kościół według planów znanych architektów włoskich Józefa II Fontany i Tomasza II Bellottiego. Kościół jest jednym z najcenniejszych zabytków barokowych na Mazowszu. W kościele znajdują się cenne obrazy, rzeźby, stalle, organy, malowidła ścienne w zakrystii, a w podziemiach są dobrze zachowane doczesne szczątki dobrodziejów klasztoru i kościoła. Na dziedzińcu klasztornym stoi XVII-wieczna studnia z gontowym daszkiem. Po powstaniu styczniowym klasztor został skasowany, a parafię przejęli kapłani diecezjalni. W 1966 r. parafię, kościół i budynek klasztorny przekazano OO. Franciszkanom z Niepokalanowa.

W każdą drugą niedzielę czerwca do Sanktuarium św. Rodziny w Miedniewicach licznie pielgrzymują członkowie ruchu "Przymierze Rodzin", a w trzecią niedzielę czerwca mężczyźni z całej archidiecezji warszawskiej z hasłem "Panie, dobrze nam tu być", natomiast w ostatnią niedzielę tego miesiąca pielgrzymi z okolic Grodziska Mazowieckiego. Główny odpust przypada 1 i 2 sierpnia, w święto Matki Bożej Anielskiej. Ciągną na ten odpust wielkie procesje z Łowicza, Skierniewic, Błonia, Mszczonowa, Żyrardowa, Sochaczewa i Kutna, małe grupki i rodziny, liczni pielgrzymi indywidualni, ludzie wszystkich zawodów i ze wszystkich warstw społecznych.

Od kilku lat w każdy Wielki Piątek odwiedza Sanktuarium Prymas Polski ks. kard. Józef Glemp, modli się przed cudownym wizerunkiem i zawierza Kościół warszawski Świętej Rodzinie.

Wszystkim pielgrzymom towarzyszy modlitwa Sióstr Klarysek.

Obecnie w klasztorze trwają jeszcze remonty mające na celu przystosowanie całego obiektu do potrzeb życia sióstr klauzurowych.