W bieżącym [1981] roku przypadły dwie ważne rocznice: 1600 lat od pierwszego Soboru w Konstantynopolu oraz 1550 lat od Soboru w Efezie, na którym ogłoszono, że Maryja jest Matką Boga. Rocznice przypomniały ten czas, kiedy Kościół nie był jeszcze podzielony i stanowił jedną zwartą wspólnotę Chrystusową. Dziś, gdy tęsknimy za utraconą jednością, wspomnienie tamtych czasów ma swoją wymowę.
Papież Jan Paweł II zapragnął uświetnić obie rocznice w dniu święta Zesłania Ducha Świętego - 1 czerwca. Część uroczystości rocznicowych odbyła się w bazylice Matki Bożej Większej w godzinach popołudniowych. Ojciec Święty, chociaż pragnął, nie mógł ze względów zdrowotnych wziąć w nich udziału osobiście. Do uczestników uroczystości wygłosił jedynie przemówienie radiowe, w którym zawierzył całą rodzinę ludzką Matce Bożej. Niżej podajemy część tego przemówienia, szczególnie te partie, w których wyraźnie występuje wspomniany akt zawierzenia:
O Ty, która najbardziej ze wszystkich ludzi byłaś oddana Duchowi Przenajświętszemu, pomóż Kościołowi Twojego Syna trwać w tym samym oddaniu, aby na wszystkich ludzi mógł przelewać niewysłowione dobra Stworzenia, Odkupienia i Uświęcenia, dla wyzwolenia całego stworzenia.
O Ty, która byłaś z Kościołem u początków jego posłannictwa, wypraszaj mu, aby idąc na cały świat stale nauczał wszystkie narody i głosił Ewangelię wszelkiemu stworzeniu. Niech słowo Bożej Prawdy i duch Miłości znajduje przystęp do ludzkich serc, które przecież bez tej Prawdy i tej Miłości nie mogą żyć pełnią życia (...).
O Ty, która jesteś pierwszą Służebnicą jedności Chrystusowego Ciała ukształtowanego pod Twoim macierzyńskim sercem, pomóż nam, pomóż wszystkim wiernym, którzy tak boleśnie odczuwają dramat dziejowych podziałów chrześcijaństwa, odnajdywać wytrwale drogę do jedności Ciała Chrystusa poprzez bezwzględną wierność Duchowi Prawdy i Miłości, który został im dany za cenę Krzyża i Śmierci Twego Syna.
O Ty, która zawsze pragnęłaś służyć! Ty, która służysz jak Matka całej rodzinie dzieci Bożych! Wypraszaj Kościołowi, aby ubogacony przez Ducha Świętego pełnią darów hierarchicznych i charyzmatycznych postępował wytrwale ku przyszłości drogą tej tylko odnowy, która pochodzi z mowy Ducha Świętego, wyrażoną nauczaniem Vaticanum II, przejmując do dzieła odnowy wszystko, co prawdziwe i dobre, nie pozwalając się zwieść w żadnym kierunku i pilnie rozróżniając pośród znaków czasu to, co służy nadejściu Bożego Królestwa.
O Matko ludzi i ludów, Tobie znane są wszystkie ich cierpienia i nadzieje. Ty czujesz po macierzyńsku wszystkie zmagania pomiędzy dobrem i złem, światłością i ciemnością, jakie wstrząsają światem przyjmij nasze wołanie skierowane w Duchu Przenajświętszym wprost do Twojego Serca i ogarnij miłością Matki i Służebnicy tych, którzy najbardziej na to czekają - a zarazem: na których zawierzenie Ty również czekasz szczególnie. Weź w swą macierzyńską opiekę całą rodzinę ludzką, którą z żarliwości Tobie, o Matko, zawierzamy. Niech dla nas wszystkich przybliży się czas pokoju i wolności, czas prawdy, sprawiedliwości i nadziei.
O Ty, która poprzez tajemnicę Twojej szczególnej świętości, wolna od wszelakiej zmazy od chwili Twego Poczęcia, szczególnie głęboko odczuwasz, jak "całe stworzenie aż dotąd jęczy i wzdycha w bólach rodzenia" (Rz 8,22), "poddane marności" (Rz 8,20) "w nadziei, że również i ono zostanie wyzwolone z niewoli zepsucia" (Rz 8,21), przyczyniaj się bez przestanku do "objawienia się synów Bożych" (Rz 8,19), aby "uczestniczyć w ich wolności i chwale".
O Matko Jezusowa, która w niebie doznajesz już chwały co do duszy i ciała, będąc obrazem i początkiem Kościoła mającego osiągnąć pełnię w przyszłym wieku - tu na ziemi, póki nie nadejdzie dzień Pański, nie przestawaj przyświecać Ludowi Bożemu pielgrzymującemu jako znak pewnej nadziei i pociechy.
Duchu Święty, Boże, który z Ojcem i Synem jedną odbierasz chwałę i cześć, przyjmij wszystkie te słowa pokornego zawierzenia, skierowane do Ciebie w sercu Maryi z Nazaret, Twojej Oblubienicy, Matki Odkupiciela, którą Kościół nazywa również swą Matką, gdyż począwszy od Wieczernika Pięćdziesiątnicy uczy się od Niej swego własnego macierzyńskiego powołania! Przyjmij te słowa pielgrzymującego Kościoła, wypowiedziane wśród trudów i radości, wśród obaw i nadziei - słowa, które są wyrazem ufnego i pokornego zawierzenia; słowa, w których Kościół, oddany Tobie, Duchu Ojca i Syna, w Wieczerniku Pięćdziesiątnicy na zawsze nie przestaje powtarzać wraz z Tobą do swego Boskiego Oblubieńca: Przyjdź!...
[Rys. s. 7: N. Obrazopisow, Matka Boża (drzeworyt).]