Bardzo dziękuję Księdzu Arcybiskupowi Metropolicie za - to, że mnie zachęcił do przemówienia krótkiego. Podobno przemawiać krótko jest trudniej niż długo. Więc zachęcił mnie także do trudnego przemawiania.

Drodzy moi Bracia w kapłaństwie z archidiecezji poznańskiej, z rodzin zakonnych, Bracia i Siostry, a także z innych sąsiednich diecezji. Bracia kapłani, zakonnicy i zakonnice. Cieszę się z tej chwili spotkania. Ta chwila musi nam wystarczyć na to, ażeby potwierdzić naszą wspólnotę w Kościele. W[s]pólnotę z waszym biskupem, którą św. Ignacy Antiocheński przyrównuje do strun w instrumencie, i wspólnotę poprzez waszego biskupa z Biskupem Rzymskim, która daje naszemu kapłaństwu ów wymiar powszechny, jak o tym uczy Sobór Watykański li. Wymiar powszechny. W imię podwójnej wspólnoty: tej z waszym biskupem i tej drugiej, z Biskupem Rzymskim, oddaję hołd Chrystusowi Panu, Wiecznemu Kapłanowi, który żyje w każdym z was i działa przez każdego z was. Każdy z was jest w Jego imieniu, sprawuje tajemnicę Eucharystii. Oddaję hołd Chrystusowi, który żyje i działa w was i przez was, i przez to równocześnie oddaję największą cześć każdemu z was. Proszę, ażebyście zawsze byli godni tej czci, którą nas kapłanów obdarza sam Chrystus. Żebyście byli Mu bezgranicznie wdzięczni za dar kapłaństwa i żebyście tę wdzięczność spłacali całym swoim życiem. Niech to życie będzie błogosławione w duchu ośmiu Błogosławieństw - to jest synteza powołania chrześcijańskiego, powołania ewangelicznego. Niech to życie będzie owocne tą szczególną owocnością, do jakiej powołani jesteście rezygnując z życia rodzinnego, osobistego po to, ażeby tym bardziej być dla wszystkich.

Polecam was sercu Matki Kapłanów. Wspominam pokolenia wielkich kapłanów archidiecezji poznańskiej, zjednoczonych z biskupami, z arcybiskupami tej stolicy od roku 968 i wspólnie z waszym arcypasterzem oraz obecnymi tutaj kardynałami i biskupami błogosławię wam z całego serca.