Korczyna, 12 grudnia 1986 r.

Mój siostrzeniec kończąc Akademię czuł się bardzo wyczerpany fizycznie i obawiał się, że nie zdoła obronić pracy magisterskiej. Postanowiłam wesprzeć go modlitwą za przyczyną św. Maksymiliana. Moje prośby zostały wysłuchane. Siostrzeniec z dobrym wynikiem ukończył studia i postanowił zostać księdzem mimo dużych trudności ze strony rodziny, i nie tylko... Również w tym wypadku św. Maksymilian nie zawiódł. Spełniam obietnicę złożenia podziękowania w "Rycerzu Niepokalanej" - dziękuję Świętemu za otrzymane łaski oraz proszę o dalszą opiekę.

Siostra Wacława

M., 10 lutego 1987

Gorąco dziękuję Panu Bogu i Matce Najświętszej za porzucenie grzechu i uratowanie małżeństwa od rozbicia.

Przez kilka lat jeździłem osobową taksówką i wtedy zaczął się dramat rodzinny, bo znalazła się inna kobieta. Ponieważ byłem muzykalny i umiałem grać, żona zaproponowała mi kurs dla organistów, co przyjąłem z wielkim zadowoleniem. Wkrótce potem zacząłem grać w kościele jako organista, ale sumienie nie pozwalało mi żyć w takim stanie: trwać w grzechu i jednocześnie służyć Bogu. Modliłem się dużo do Matki Bożej, aby mi dała siłę do zerwania z grzechem. Upragnioną łaskę otrzymałem w uroczystość Zesłania Ducha Świętego. Wewnętrzny głos kazał mi iść do spowiedzi. Oczyszczony, poczułem w sobie wielką moc i tego dnia skończyłem z podwójnym życiem. Jestem szczęśliwy i wdzięczny Najświętszej Maryi Pannie za to, że nie rozbiłem rodziny. Cieszę się moimi dziećmi: kilkuletnim synem i małą córeczką.

Z wielką ufnością oddaję się pod cudowną opiekę Bożej Matki.

J. S.

Ł., 1 marca 1987

Pragnę wyrazić swą wdzięczność Matce Bożej Niepokalanej i św. Maksymilianowi za otrzymaną łaskę. Całe życie cierpiałam na chorobę gardła, a częste jej nawroty były dla mnie bardzo uciążliwe. Stosowałam różne kuracje, ale bez skutku. Tak bardzo prosiłam Maryję Niepokalaną i św. Maksymiliana o pomoc i od września 1983 r., od uroczystości nawiedzenia Starej Wsi przez Matkę Boską Częstochowską w Jej kopii Cudownego Obrazu, nie choruję. A tak gorąco błagałam wtedy o łaskę zdrowia.

M. D.

Kolonia Deszkowice, 10 kwietnia 1987

Składam podziękowanie Najświętszej Maryi Pannie Niepokalanej za ocalenie wnuka i wielu dzieci w wypadku samochodowym podczas wycieczki szkolnej do Warszawy. Nasz wnuk, uczeń 7 klasy, twierdzi, że tylko dzięki opiece Niepokalanej i Jej Cudownemu Medalikowi, który stale nosi, wyszedł z katastrofy bez obrażeń i nie doszło do śmiertelnych ofiar.

Była mglista noc, gdy dzieci wracały autobusem ze stolicy do domu. W czasie mijania dwóch samochodów kierowca autobusu zauważył nadjeżdżającą z przeciwka nieoświetloną furmankę i raptownie zahamował. Autobus zrobiwszy na szosie wiraż przewrócił się do góry kołami, druzgocąc furmankę, konie i woźnicę. Kierowca nie tracąc przytomności wyskoczył z pojazdu, powybijał szyby w samochodzie, ażeby wydobyć z niego dzieci.

Naszego wnuka rzuciło na czwarte siedzenie, innym dzieciom pospadały buty z nóg, poobrywały się zegarki z rąk, niektóre doznały lekkich obrażeń. Gdy Pogotowie Ratunkowe udzieliło pomocy i wóz postawiono na kołach, przekonano się, że autobus nie doznał awarii i dzieci mogły spokojnie wrócić nim do domu.

Rodzice byli wdzięczni Opatrzności Bożej, że nikt nie zginął.

Ten wypadek zmobilizował dzieci, aby się oddać w szczególną opiekę Najświętszej Maryi Pannie Niepokalanej. Za przykładem naszego wnuka pragną nosić Jej Cudowny Medalik, dlatego proszę o przysłanie kilkudziesięciu sztuk.

Wacław Magier

Racibórz, 13 kwietnia 1987

Chciałabym serdecznie podziękować Panu Jezusowi, Matce Najświętszej i św. Maksymilianowi za wszystkie dobrodziejstwa i opiekę nad naszą rodziną.

W młodości nauczono mnie kochać Pana Boga i Matkę Najświętszą, gdyż nasza rodzina była Im poświęcona. Podziwiałam spokój i pogodę ducha mojej matki, choć było jej nieraz bardzo ciężko, jako wdowie, która wychowywała nas, pięcioro rodzeństwa.

Gdy wyszłam za mąż, za zgodą męża poświę[319]ciliśmy naszą rodzinę Matce Boskiej i Jej Synowi. Przeżyliśmy wiele trosk i beznadziejnych sytuacji, ale nie przestaliśmy wierzyć we wszechmoc Bożą i litościwą miłość Matki Najświętszej. Jedną z takich beznadziejnych sytuacji był pierwszy poród. Lekarz zapytał mnie, kogo ma ratować: dziecko czy mnie? Odpowiedziałam ze łzami w oczach: dziecko! Zostałam stokrotnie nagrodzona, bo uratowano dziecko i mnie.

Teraz jesteśmy już dziadkami, ale z ręką na sercu możemy powiedzieć, że Pan Jezus i Jego Matka byli naprawdę stałymi gośćmi w naszej rodzinie. Usilnie proszę, aby nadal z nami pozostali i nigdy nas nie opuścili. Jesteśmy szczęśliwi pomimo ciężkich czasów. Nasze córki założyły swoje rodziny i trafiły na dobrych mężów.

Anna H.

Białystok, 22 kwietnia 1987

Pragnę podziękować św. Maksymilianowi za wstawiennictwo do Niepokalanej w otrzymaniu upragnionego mieszkania. Pomimo niewielkich szans na przyspieszenie, wierzyliśmy w łaskę ukochanej Matki, że nas nie opuści, i wraz z dziećmi często modliliśmy się w tej intencji. Zostaliśmy wysłuchani.

A. Lewandowska

Łomża, 8 maja 1987

Matce Bożej Nieustającej Pomocy najpokorniej dziękuję za uratowanie małżeństwa. Wierzyłam, że Ona mnie wysłucha i ojciec powróci do dzieci. Przyrzekłam złożyć podziękowanie w "Rycerzu Niepokalanej", co czynię z wielką radością.

Zofia Rutkowska

Warszawa, 6 czerwca 1987

Postanowiłem wyrazić swoją głęboką radość i wdzięczność za wręcz cudowną interwencję Najświętszej Maryi Panny. W dzieciństwie darzyłem Matkę Najświętszą gorącym nabożeństwem, co jednak nie szło w parze z moim postępowaniem, gdy dorosłem. W 24 roku życia zacząłem coraz częściej zaglądać do kieliszka, by w wieku 40 lat, kiedy byłem już żonaty i miałem dwóch synów, zdać sobie sprawę, że jestem nałogowym alkoholikiem. Nie wyobrażałem sobie życia bez alkoholu. Będąc jednak w górach na nartach, 25 marca, w święto Zwiastowania Pańskiego, dokładnie o godz. 12, kiedy biły dzwony na Anioł Pański, złamałem nogę. Ze względu na leczenie i rekonwalescencję przez cztery miesiące nie miałem w ustach ani kropli trunku. Okazało się, że bez alkoholu można żyć. Po wyzdrowieniu były jeszcze pijatyki, ale już przychodziły refleksje, że tego typu zachowanie jest samobójstwem. Zacząłem walczyć z nałogiem. Obecnie, z pomocą Matki Najświętszej, potrafię trwać w abstynencji.

Drugą cudowną interwencją Matki Bożej w moim życiu było nawrócenie mojej żony, która na skutek mego pijaństwa i niekonsekwencji jako katolika przestała chodzić do kościoła i uczęszczać do sakramentów świętych. Trwało to przez 13 lat. I znowu 25 marca, w samo południe, gdy jadąc z żoną i synem, spowodowałem niegroźny wypadek samochodowy, małżonka po przybyciu do domu oświadczyła, że pójdzie do spowiedzi. Stanęły mi łzy w oczach, bo było dla mnie oczywiste, że Matka Najświętsza zainterweniowała po raz drugi.

T. D.

Częstochowa, 1 sierpnia 1987

"Uwielbiajcie ze mną Pana, razem Imię Jego wywyższajmy". Chętnie czytam "Rycerza Niepokalanej", a szczególnie podziękowania. Czasem z żalem pomyślałam sobie: Och! żebym to ja dostąpiła łaski Matki Bożej, której tak bardzo pragnę! Ochoczo podzieliłabym się doznaną radością z innymi dla podtrzymania serc zbolałych, złamanych, uciśnionych i uginających się pod ciężarem własnych win.

Smutna jest moja 30-letnia przeszłość. W dzieciństwie ulegałam zgorszeniu pod wpływem starszych koleżanek i kolegów. Z czasem zaczęłam ich naśladować. Byłam lekkomyślna i zrodziły się różne wątpliwości, z którymi było mi ciężko żyć. Nie umiałam, ani nie miałam odwagi szukać jakiegoś rozwiązania. O własnej sile nie potrafiłam zmienić życia, a czas przywiązywania się do złego robił swoje.

Wprawdzie rodzice pomogli mi w starcie życiowym, ale pod względem religijnym byłam zaniedbana: nie bardzo rozumiałam Bożych przykazań, nie umiałam robić rachunku sumienia, ani dobrze się spowiadać. Przez 20 lat żyłam z zakłamanym sumieniem, aż w końcu uratowała mnie Matka Boża Różańcowa, bo w goryczy ducha i bezradności chwyciłam za różaniec. Zrozumiałam swoje błędy i wyznałam je w Sakramencie Pokuty. Dziś bardzo sobie cenię pomoc kapłanów w konfesjonale i jestem bardzo wdzięczna Panu Bogu za ich dobre rady. Żałuję, że tak późno poznałam prawdę o sobie.

1 sierpnia upłynął rok, jak Matka Boża zwyciężyła słabości mojej natury i grzech. To Ona wskazała mi drogę nowego życia w prawdziwej radości.

Dziękuję Panu Bogu, który nie chce śmierci grzesznika, ale żeby się nawrócił i żył.

Wdzięczna za łaskę i miłosierdzie

Magdalena

BOGU W TRÓJCY ŚWIĘTEJ JEDYNEMU PRZEZ POŚREDNICTWO NIEPOKALANEJ I ŚW. MAKSYMILIANA DZIĘKUJĄ: za powrót do zdrowia i szczęśliwą operację - 413 osób; za odzyskanie wiary - 56; za nawrócenie - 94; za powstanie z nałogów - 132; za pojednanie rodzinne i sąsiedzkie - 112; za pomoc w nauce i zdanie egzaminu - 310; za szczęśliwe rozwiązanie - 144; za ocalenie - 71; za przydział mieszkania - 69; za dobrą pracę - 39; za odnalezienie zguby - 43; za opiekę Bożą i inne wysłuchane prośby - 1373.

POLECAJĄ NASZYM MODLITWOM SWE PROŚBY: o zdrowie - 2534 osoby; o odzyskanie wiary - 78; o nawrócenie - 334; o powstanie z nałogów - 555; o zgodę i miłość w rodzinie - 391; o pomoc w nauce i zdanie egzaminu - 555; o szczęśliwe rozwiązanie 247; o dobrą pracę - 46; o przydział mieszkania - 73; o dobrą pracę - 46; o odnalezienie zguby - 64; o błogosławieństwo Boże i opiekę - 10 948.