Uprzejmie prosimy Czytelników, którzy pragną publicznie wyrazić swą wdzięczność za łaski otrzymane od Boga przez pośrednictwo Matki Bożej Niepokalanej i św. Maksymiliana, aby zechcieli opis niezwykłego zdarzenia uwierzytelnić podpisem księdza proboszcza oraz lekarza, opiekującego się chorym. Podpisy te na życzenie zainteresowanych mogą być zastrzeżone tylko do wiadomości redakcji.

Elbląg, 6 grudnia 1985

Pragnę wyrazić najserdeczniejsze podziękowanie Opatrzności Bożej, Najśw. Maryi Pannie, św. Judzie Tadeuszowi i św. Maksymilianowi Kolbemu za pomyślne załatwienie spraw osobistych.

Jako dziecko przeżyłam straszny dramat rodzinny. Następnie były konflikty szkolne, które doprowadziły do tego, że nie skończyłam żadnej szkoły i nie widziałam najmniejszych szans przyszłościowych. Zaczęłam więc razem ze swoją babcią gorąco się modlić. Wszystko trwało pięć lat. Dzisiaj uzyskałam szansę na kontynuowanie nauki i pracy.

Marzena Mikła

Ładne Pole, 10 grudnia 1985

Miałam trzy córki, a pragnęłam mieć jeszcze syna. W tej intencji pojechałam do sanktuarium w Gietrzwałdzie i gorąco modliłam się do Matki Najświętszej. Zostałam wysłuchana. Radość moja była przeogromna i oblana Izami. Zaraz ofiarowałam syna Panu Bogu i Matce Najświętszej.

Za tę łaskę pragnę gorąco podziękować Niepokalanej.

Teresa Sekcińska

Warszawa, 15 stycznia 1986

Moja wnuczka mając 14 lat nie była jeszcze ochrzczona. Bardzo to przeżywałam i modliłam się do Niepokalanej Matki oraz św. Maksymiliana, a także na intencję chrztu odprawiłam pielgrzymkę do Częstochowy. Zostałam wysłuchana, bo w święta Bożego Narodzenia wnuczka stała się dzieckiem Bożym.

Władysława Z.

Ugoszcz, 3 marca 1986

W ciągu 10 lat, odkąd jestem mężatką, dwa razy poroniłam, a za trzecim razem, w roku 1983, urodziłam synka ładnego, który niestety, zmarł na skutek wirusowego zapalenia opon mózgowych. Byłam bardzo załamana, myśląc, że nie będę mieć dzieci. Ale czytając w "Rycerzu" tyle podziękowań składanych przez wiernych, i ja zaufałam Matce Bożej. Przyrzekłam Jej, że gdy zostanę wysłuchana, złożę publiczne podziękowanie. Modliłam się z książeczki pt. Nieustająca Nowenna do Matki Boskiej od Cudownego Medalika.

W marcu 1985 r. urodziłam synka, a obecnie je[s]tem również w ciąży i bardzo się z tego cieszę.

Składam Panu Bogu i Matce Boskiej gorące podziękowanie, prosząc o szczęśliwe urodzenie drugiego dziecka.

Teresa Osińska

Poznań, 3 marca 1986

Już jako trzyletnie dziecko, w roku 1935 zostałem zupełnie pozbawiony opieki rodzicielskiej. Miłosierdzie Boże skierowało mnie do zakładu opiekuńczo-wychowawczego Matki Wincenty Jaroszewskiej, założycielki Zgromadzenia Sióstr Benedyktynek Samarytanek Krzyża Chrystusowego. Przedtem byłem dzieckiem wzgardzonym, niechcianym, nielubianym i porzuconym na pastwę losu. Z matczynych serc Samarytanek korzystałem przez 13 lat. Przez sześć lat okupacji hitlerowskiej Siostry nie otrzymywały żadnej pomocy materialnej dla dzieci, a było nas wtedy w Pruszkowie 150. 25 sióstr robiło wszystko, by żadne z dzieci nie umarło z głodu. Wszystkie dzieci, chociaż skromnie, były najedzone i czysto ubrane i żadnemu z nas nie stała się krzywda.

Przez długie lata, bo do 43 roku życia nie poczułem się do wdzięczności i nie podziękowałem Siostrom za wychowanie i opiekę, nawet ani razu nie pomodliłem się za zmarłe siostry i żyjące. Wstydziłem się mówić mojej rodzinie i bliskim znajomym o tym, że wychowywałem się u sióstr zakonnych w domu dziecka. Prowadziłem życie jak syn marnotrawny, niedbalstwo opętało mnie do tego stopnia, że nie byłem pożyteczny ani dla [319]Boga, ani dla Ojczyzny. Moja małżonka przez 12 lat modliła się, abym się stał pełnowartościowym dzieckiem Bożym i pożytecznym dla Ojczyzny.

Na pewno dobry Bóg wysłuchał małżonkę i Siostry Samarytanki, bo nawróciłem się i wszedłem na właściwą ścieżkę życia. Tą szczęśliwą datą okazał się rok 1975. Od tego roku zacząłem spłacać dług wdzięczności Bogu i Siostrom, składając dary duchowe, moralne i materialne. Z całego serca pragnąłem uczcić 60 rocznicę powstania Zgromadzenia i 50. rocznicę przyjęcia mnie do zakładu dla sierot oraz 10. mego nawrócenia przez pieszą pielgrzymkę z Poznania do Częstochowy. Musiałem się poradzić lekarzy z powodu dysku kręgosłupa i innych dolegliwości. Lekarz zalecił treningi. Mimo że je praktykowałem, wydawało się, że w pielgrzymce nie przejdę ani jednego kilometra, gdyż bardzo źle się czułem. A jednak modlitwa, gorąca wiara i ufność w Miłosierdzie Boże sprawiły, że przeszedłem drogę z Poznania i Szwarzewa do Częstochowy bez uszczuplenia zdrowia. Dzień 13 sierpnia, gdy kaszubska pielgrzymka dotarła do Jasnogórskiej Pani, Królowej Polski, zaliczam do najmilszych dni w moim życiu. Ze łzami w oczach dziękowałem Jej za łaski i dobro, jakich doznałem w życiu od Boga i ludzi.

Jan Małkowski

Piątnica, 17 marca 1986

Składam Matce Bożej gorące podziękowanie od całej rodziny za ocalenie mojej siostry, Marylki, która uległa ciężkiemu wypadkowi samochodowemu. Robię to, aby wywiązać się z przyrzeczenia danego Maryi w tragicznych chwilach.

W środę, 26 września 1985 r., wracając ze szkoły na przejściu dla pieszych Marylka została potrącona przez samochód, który jechał z dużą prędkością, gdyż odrzucił ją z miejsca uderzenia na odległość 15 metrów. Marylka miała ubranie porwane, była sina i wyglądała jak nieżywa. Dzięki Bogu w tym momencie z przeciwnej strony nie jechał inny samochód, gdyż wtedy zginęłaby pod jego kolami.

Dziewczynkę przewieziono natychmiast do pobliskiego szpitala, gdzie stwierdzono wstrząs mózgu, załamanie czaszki i kilka innych obrażeń. Do godziny 23 nie dawała żadnego znaku życia. Dopiero po tej godzinie lekarz stwierdził, że mózg funkcjonuje. Następnego dnia przewieziono dziewczynkę do kliniki w Białymstoku. Nadal nie odzyskiwała przytomności. Tego dnia zostały odprawione dwie Msze św. o jej wyzdrowienie i cala rodzina gorąco się modliła w tej intencji.

W białostockiej klinice otoczono dziecko troskliwą opieką, jednak przez kilka jeszcze dni Marylka nie odzyskiwała przytomności. W sobotę zdecydowano się na trepanację czaszki. Operacja trwała pięć godzin. Okazało się, że miała kilka krwiaków, wgiętą czaszkę i wstrząs mózgu. Przytomność odzyskała dopiero w niedzielę. Na intencję Marylki została odprawiona jeszcze jedna Msza święta.

Po odzyskaniu przytomności Marylka bardzo szybko wracała do zdrowia i po upływie niespełna miesiąca wróciła do domu.

Byt to naprawdę groźny wypadek, z którego - jak wierzymy - Marylka wyszła tylko dzięki łasce Bożej. Dziękujemy Ci, Matko Niepokalana, za Twoje wstawiennictwo do Boga, bo Marylka może chodzić do szkoły i cieszy się życiem wraz z całą rodziną.

A. M.

J., 9 kwietnia 1986

Składam podziękowanie Matce Niepokalanej i św. Maksymilianowi za dotychczas otrzymane łaski, a zwłaszcza za szczęśliwe rozwiązanie mojej żony, która urodziła piękną dziewczynkę. Nie byłoby w tym nic szczególnego, ale w przeszłości, będąc jeszcze kawalerem, zmusiłem pewną dziewczynę do przerwania ciąży. Nie myślałem, że później nie da mi to spokoju, że będę miał wielkie wyrzuty sumienia. Popadłem w konflikt z Bogiem i przez prawie trzy lata zaniedbałem praktyki religijne. Trapiła mnie świadomość, że za ten postępek zostanę przez Boga ukarany. Po urodzeniu córki odzyskałem wiarę w to, że Miłosierdzie Boże jest wielkie. Zmieniłem życie. Przystąpiłem do spowiedzi i poczułem się znów dzieckiem Bożym.

Swoją przemianę duchową zawdzięczam Niepokalanej i św. Maksymilianowi Kolbemu. Proszę o opiekę Bożą nad moją rodziną. Oby nie znalazł się już nigdy człowiek, który by poplątał sobie życie duchowe jak ja przez pochopne, nieprzemyślane decyzje.

J. C.

Katowice, 6 sierpnia 1986

Przed wstąpieniem do Zgromadzenia Księży Misjonarzy Świętej Rodziny zapisałem się do Rycerstwa Niepokalanej. Pragnąłem zacząć nową drogę życia wraz z Niepokalaną, którą też gorąco prosiłem, aby mi pomogła wyleczyć się moich wad.

Czekały mnie wtedy egzaminy maturalne. Z początku bywały takie chwile, że nie wierzyłem, iż podołam obowiązkom nowicjackim, równocześnie przygotowując się do matury. A jednak dzięki Niepokalanej zdałem wszystkie egzaminy. Z świadectwem dojrzałości jutro wracam do domu. Chcę Jej za to podziękować.

Jestem mocno przekonany, że Niepokalana będzie cały czas obecna w moim życiu, będzie dla mnie Matką, a więc wszystkim.

A. P.

BOGU W TRÓJCY ŚWIĘTEJ JEDYNEMU PRZEZ POŚREDNICTWO NIEPOKALANEJ I ŚWIĘTEGO MAKSYMILIANA DZIĘKUJĄ: za powrót do zdrowia i szczęśliwą operację - 1035 osób; za nawrócenie - 337; za powstanie z nałogów - 172; za pojednanie rodzinne i sąsiedzkie - 212; za pomoc w nauce i zdanie egzaminów - 321; za szczęśliwe rozwiązanie - 299; za otrzymaną pracę - 84; za odnalezienie zguby - 60; za przydział mieszkania - 57; za inne wysłuchane prośby - 2409.

POLECAJĄ NASZVM MODLITWOM SWE PROŚBY: o zdrowie - 3806 osób; o powstanie z nałogów - 959; o odzyskanie wiary - 9; o szczęśliwe rozwiązanie - 613; o zgodę i miłość w rodzinie - 387; o pomoc w nauce - 373; o przydział mieszkania - 108; o dobrą pracę - 90; o znalezienie zguby - 89; o błogosławieństwo Boże i opiekę oraz w innych intencjach - 7829.