Uprzejmie prosimy Czytelników, którzy pragną publicznie wyrazić swą wdzięczność za łaski otrzymane od Boga przez pośrednictwo Matki Bożej Niepokalanej i św. Maksymiliana, aby zechcieli opis niezwykłego zdarzenia uwierzytelnić podpisem księdza proboszcza oraz lekarza, opiekującego się chorym. Podpisy te na życzenie zainteresowanych mogą być zastrzeżone tylko do wiadomości redakcji.

Warszawa, 7 lipca 1985

Długo myślałam o napisaniu tego listu. Stale mi się jednak wydawało, że nie będę umiała wyrazić słowami tego, co czuję, i tego, co chciałabym przekazać. Słowa nie są wystarczające do wyrażenia wdzięczności Chrystusowi i Jego Matce.

Mam 38 lat i dopiero od trzech lat znam wartość i sens życia. Urodziłam się wprawdzie w rodzinie katolickiej, ale już jako młoda dziewczyna pod pretekstem wyjścia do kościoła zbaczałam na spacer czy do kawiarni. I mimo tego, że otrzymałam świadectwo dojrzałości z nauki religii, nie umiałam się prawdziwie modlić. Głęboko wierząca matka wydawała mi się zacofana. Tak chłodna uczuciowo wyjechałam z rodzinnego miasta na studia, w czasie, których o Bogu zapomniałam zupełnie. W międzyczasie nieudane małżeństwo, z którego została córeczka, poszukiwania miłości i zrozumienia, ciągły niedosyt, miotanie się, łzy, smutek i tak w kółko. Gdzieś zapodziały się moje rodzicielskie obowiązki, stępiła się odpowiedzialność. Żyłam z dnia na dzień w tym swoim nieładzie psychicznym, niczym się nie ciesząc.

Wydawało mi się, że decydując się na drugie małżeństwo znajdę wreszcie swoje szczęście, ale znalazłam tylko rozpacz i łzy. Po dwóch latach przyszła ciąża, a z nią chęć jej usunięcia, tym bardziej, że nie byłby to pierwszy zabieg. Mąż tego dziecka nie chciał, a ja rozgoryczona coraz częściej myślałam o rozwodzie.

I wówczas po raz pierwszy w życiu wpadł mi w rękę "Rycerz Niepokalanej". Z ciekawości zaczęłam czytać "Podziękowania" i coś we mnie drg[n]ęło. Rozpłakałam się, nie mogłam pojąć, że ludzie dziękują Bogu za cierpienie i ból. A ja?... Ja o Nim zupełnie zapomniałam.

Ale jest ktoś, kto takim jak ja pomaga, zagubionym, zaplątanym w sieci własnych grzechów. Prawie w każdym Podziękowaniu było jego imię św. Maksymilian.

- A gdybym tak i ja zaczęła się do niego modlić? - pomyślałam.

Początkowo były to sporadyczne modlitwy, ale im więcej się modliłam, tym bardziej pragnęłam się modlić. Czułam, że odnajduję wreszcie sens w tym wszystkim, co dotychczas było dla mnie zupełnie bez sensu. Wtedy już wiedziałam, że wbrew wszystkiemu to dziecko trzeba urodzić.

W tym też czasie zaistniały warunki do zawarcia ślubu kościelnego, a więc długa spowiedź i upragnione błogosławieństwo Boże dla nieudanego dotychczas związku. Zaczęłam chodzić regularnie na niedzielne Msze św. Dopiero wtedy dostrzegłam, że moja 14-letnia już córka, podobnie jak ja kiedyś, nudzi się w kościele, ucieka przed końcem Mszy św. Zrozumiałam, jak wielką ponoszę za to winę. Lecz zdałam się całkowicie na łaskę Matki Bożej. Codziennie modliłam się do Niej o pomoc za wstawiennictwem św. Maksymiliana. I nie opuściła mnie odszukana po tylu latach Matka. Urodziłam syna, któremu na znak podzięki dałam na drugie imię Maksymilian, a którego już w czasie ciąży ofiarowałam Matce Przenajświętszej. Urodził się w styczniu, a 8 lutego tegoż roku urodziłam się na nowo ja, ofiarując swoje życie i dzieci Niepokalanej z prośbą o opiekę. I tegoż dnia tę opiekę otrzymałam. Moja córka związała się z ruchem oazowym i dziś po dwóch latach pragnie iść do zakonu.

Nasze wspólne przeżycia i wspólne modlitwy związały nas na zawsze gorącą miłością z Chrystusem i Jego Matką.

Dziękuję Matce Przenajświętszej za to wszystko. Dziękuję też mojej matce, bo dziś już wiem, że to jej bólem przeszyte serce płakało do Boga o nasze nawrócenie i Bóg je wysłuchał.

Modlę się jeszcze o nawrócenie mojego męża, którego charakter pozostawia w dalszym ciągu wiele do życzenia, i o to, aby pokochał nas tak, jak pokochał już swojego syna.

J. B.

Wilczyska, 15 września 1985

Synowa urodziła wnuczka w domu. W czwartym dniu po urodzeniu przyjechał lekarz z pielęgniarką, by dziecku dać szczepionkę. Zauważyłam jednak, że mały ma silną żółtaczkę, na co zwróciłam uwagę lekarza, i nie chciałam, aby go szczepiono. Ale lekarz po zbadaniu dziecka wyraził zgodę na szczepionkę.

Już w następnym dniu, w piątek, wnuczek był bardzo chory. W sobotę i niedzielę laksował i wymiotował. W niedzielę wieczór przestał przyjmować pokarm.

W poniedziałek rano pobiegłam do Ośrodka Zdrowia, by powiadomić o stanie zdrowia dziecka. Lekarz kazał dzwonić pielęgniarce po Pogotowie z lekarzem, a ja tymczasem spieszyłam do dornu (odległość 3 km), by ochrzcić małego. Przybiegłam prawie w porę i po ochrzczeniu zabrali Krzysia do szpitala. Zaraz podłączyli mu kroplówkę, a po kilku dniach wymienili krew.

W dzień kanonizacji św. Maksymiliana syn pojechał w odwiedziny do Krzysia, ale po powrocie powiedział, że z niego nic nie będzie, bo już jest cały siny i nawet nie reaguje na szpile. Ja jednak prosiłam św. Maksymiliana, aby w swój wielki dzień wstawił się do Matki Niepokalanej i uratował życie chłopczyka, tak jak uratował życie towarzysza niedoli w obozie. Dziś Krzysio ma trzy lata i jest wyjątkowo zdrowy i dobrze zbudowany.

Gorąco dziękuję Matuchnie Niepokalanej i św. Maksymilianowi za wysłuchanie moich próśb i polecam wnuczka jego opiece na resztę życia.

Emilia Gruszka

Siedlce, 14 stycznia 1986

Urodziłam się w rodzinie na Podlasiu jako ostatnie dziecko. Było nas czworo rodzeństwa: dwóch braci i dwie siostry. Życie nasze nie było łatwe. Tato był nałogowym alkoholikiem. Przychodził do domu pijany, robił awantury, bil mamę. Pewnego dnia, gdy byłam w I klasie szkoły podstawowej, poszedł do sąsiadów na "popijochę". Do domu na noc nie wrócił. Rano szłam do szkoły bardzo smutna. Widział mnie gdzieś schowany ojciec i – jak potem wyznał - zrobiło mu się żal. Przyszedł do domu i powiedział:

- Od dziś będzie inaczej. Przestanę pić.

Było to w święto Matki Bożej Niepokalanej, 8 grudnia 1971 r.

Za kilka dni zgodził się pójść do poradni przeciwalkoholowej i poddał się leczeniu. Potem zdarzało się, że raz w roku wyjeżdżał do swego brata i pił przez cały tydzień.

Przełom nastąpił w dniu nawiedzenia Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej w naszej rodzinie. Mój tato, wraz z innymi, wpisał się do Żywego Różańca i od tej pory przestał pić i już nigdzie nie wyjeżdża. Sprawiły to nasze modlitwy, a zwłaszcza święty Różaniec. Cała rodzina praktykuje teraz pierwsze piątki i soboty miesiąca oraz uczęszcza na Mszę św. w niedziele i święta.

Piszę o tym, chcąc publicznie podziękować Niepokalanej za te łaski.

Maria N., lat 22

Bielsko-Biała, 2 stycznia 1986

Moja Matka uwielbiała Najświętsze Serce Jezusa i w święto tegoż Serca Jezusowego zmarła. Czwórkę nas miała i wychowała na dobrych katolików. Od najmłodszych lat wkładała nam w ręce różaniec. Nieraz przynosiła go do łóżka.

Gdy nie mogłam się nauczyć jakiejś lekcji zadanej w szkole, sięgałam po różaniec i po modlitwie nauka szła mi bardzo dobrze. Pokochałam Matkę Najświętszą i często stroiłam Jej kapliczkę polnymi kwiatami.

Mając 25 lat poważnie zachorowałam na okropne bóle w lewym boku. W szpitalu przeprowadzono wszystkie badania na serce, żołądek, wątrobę, trzustkę i wyniki niczego nie wykazały. Byłam zupełnie załamana psychicznie z powodu tych wielkich bólów. Naprzeciw mnie leżała na sali emerytowana nauczycielka i pewnej nocy, kiedy bardzo cierpiałam, powiedziała do mnie:

- Ja pani pomogę!

Wzięła do ręki różaniec, usiadła na łóżku i modliła się. Nim zdążyła skończyć Różaniec, ja po raz pierwszy od siedmiu dni zasnęłam, a za dwa dni opuściłam szpital.

Maria K.

BOGU W TRÓJCY ŚWIĘTEJ JEDYNEMU PRZEZ POŚREDNICTWO NIEPOKALANEJ I ŚW. MAKSYMILIANA DZIĘKUJĄ: za powrót do zdrowia i szczęśliwą operację 1221 osób; za nawrócenie - 277; za powstanie z nałogów - 319; za pojednanie rodzinne i sąsiedzkie - 203; za pomoc w nauce i zdanie egzaminów - 357; za szczęśliwe rozwiązanie - 209; za otrzymanie pracy - 57; za przydział mieszkania - 72; za znalezienie zguby - 54; za ocalenie - 106; za inne wysłuchane prośby - 3216.

POLECAJĄ NASZYM MODLITWOM SWE PROŚBY: o zdrowie - 2217 osób; o nawrócenie - 371; o powstanie z nałogów - 389; o zgodę i miłość w rodzinie - 272; o szczęśliwe rozwiązanie - 189; o pomoc w nauce - 485; o pracę - 80; o znalezienie zguby - 69; o przydział mieszkania - 66; o błogosławieństwo Boże i opiekę oraz w różnych intencjach - 4667.