Krzyżowice, 27 I 1980

Składam serdeczne podziękowanie za otrzymaną łaskę za wstawiennictwem bł. Maksymiliana Kolbego.

Moja córka zawarła znajomość z rozwodnikiem. Początkowo nie wiedziałam o tym, a gdy się dowiedziałam, stanowczo zabroniłam jej spotykać się z nim, ale ostre zakazy i błagania nie pomagały. Modliłam się ze łzami gorąco w dzień i w nocy, błagając bł. Maksymiliana Kolbego, Rycerza Niepokalanej, żeby ratował moją córkę. Nieraz ogarniało mnie zwątpienie. Boże, dlaczego mnie nie wysłuchujesz? Przecież nie proszę o żadne rzeczy ziemskie ani nawet o zdrowie, tylko żeby córka moja nie żyła w grzechu, żeby nie utraciła wiary w Boga. Pokrzepiona nadzieją znowu modliłam się wierząc, że przecież u Boga nie ma nic niemożliwego. Ty, o Boże, możesz w jednej chwili wszystko zmienić. Tak się modliłam ze łzami dwa lata; prosiłam Boga za wstawiennictwem bł. Maksymiliana Kolbego i zostałam wysłuchana. Za tę wielką łaskę składam gorące podziękowanie

C.K.

Krynica, 7 II 1980

Z całego serca dziękuję Niepokalanej za powrót do zdrowia mej pięcioletniej córki Teresy, która uległa wypadkowi w lipcu ubiegłego roku. Życie jej liczono na godziny. Miała urwany paluszek, złamanie rączki i obojczyka, podcięte pod pachami obydwie rączki, uszkodzenie kręgosłupa i bezwład obydwu nóżek. Lekarze orzekli, że będzie to cud, jeśli będzie żyła, a o chodzeniu me ma mowy.

W intencji córki została odprawiona Msza św. w Niepokalanowie, potarliśmy ją też wodą z Lourdes. Terenia już chodzi i powraca do zdrowia, choć jeszcze przebywa w ośrodku rehabilitacyjnym.

Katarzyna Święs

Pomiary, 19 II 1980

W ciągu lata zachorowałam na barki. Była to sprawa dla mnie bardzo ciężka, bo nie było komu wyręczyć mnie w pracy ani mię obsłużyć. W tym przykrym stanie zwróciłam się z prośbą do bł. Maksymiliana Kolbego o wstawiennictwo do Maryi Niepokalanej i rozpoczęłam nowennę. W ostatnim dniu nowenny poczułam się zdrowa do tego stopnia, że bez żadnego trudu urąbałam sobie drzewa i bóle nie powróciły.

Weronika J.

Nakło, 28 II 1980

Kuzyn mój Stanisław był chory nieuleczalnie na raka z przerzutami (potwierdziła to operacja). Cała jego i moja rodzina oraz jego chrześniaczka Stanisława modliliśmy się wierząc, że dobry Bóg wróci mu zdrowie. I oto nadeszły, dobre wyniki [46]z Poznania i z Warszawy: "Nie ma żadnego raka, to tylko mięśniaki. Musi się poddać drugiej operacji i będzie żył". Lekarz zapytał żonę chorego, czy jest wierzącą. "Jak najbardziej" - odrzekła. "Więc to tylko cud wielkiego Boga". Wierzymy, że gorąca modlitwa połączona z wiarą może działać cuda. Za wszystko dziękujemy Jezusowi przez Niepokalaną, i polecamy się Ich opiece.

Irena z dziećmi

Świecie n. W., 14 IV 1980

Moja siostrzenica Celina Czesława miała wypadek w gospodarstwie połączony z uderzeniem w głowę, po którym uszkodzone miała nerwy. Leżała w szpitalu 3 razy. Przeszła wszystkie badania, zastosowano odmę głowy, ale poprawy nie było. Straciła nadzieję i zrezygnowała z życia. Wtedy udaliśmy się do Niepokalanej i bł. Maksymiliana o pomoc. Zamówiłam Msze św. w Niepokalanowie, otrzymałam krótką modlitewkę do bł. Maksymiliana Kolbego. Odmówiliśmy ją wszyscy, tak samo w domu jej matki. Mąż zabrał chorą do domu, niby na krótki czas, gdyż lekarze nie liczyli, że wróci do normalnego zdrowia. W domu zmieniła się nie do poznania. Już nie wróciła do szpitala, spełnia prace domowe, załatwia wszystkie sprawy i wychowuje dwoje swych małych dzieci. Uzdrowienie to przypisujemy cudownemu działaniu łaski Bożej wyjednanej u tronu Niepokalanej przez bł. Maksymiliana Kolbego.

Stefania K.

Gromadno, 12 IV 1980

Składam serdeczne podziękowanie Matce Bożej Niepokalanej Dziewicy, że za pośrednictwem bł. Maksymiliana - cudownie - jak jestem przekonany - uzdrowiła moją zarządczynię domu, Annę Wojcieszak.

W październiku ubiegłego roku ciężko zachorowała na krwawienie żylaków w przełyku. Gdy po Mszy wieczornej wstąpiłem do jej pokoju, aby zobaczyć, jak się czuje, leżała nieprzytomna, sztywna, wykrwawiona. Żadne zabiegi nie pomogły. Po pewnej chwili zawołałem: "Ojcze Maksymilianie, ratuj ją". Chora otworzyła oczy i przychodziła powoli do przytomności. Lekarze w Wyrzysku i Bydgoszczy twierdzili, że stan beznadziejny. Dzisiaj wszyscy, a szczególnie lekarze, dziwią, się, że chora czuje się dobrze.

Ks. Stanisław Domagalski