Dzisiaj z łona dziewiczej jutrzenki
upadł kwiat, biały goździk na siano.
Jakże dumne jest siano,
że w opiekę mu dano
jeden kwiat, biały goździk na świecie.

Kiedy noc, najchłodniejsza wśród nocy,
panowała w koronie z lodów,
głuchła ziemia w martwym milczeniu.
W tym królestwie okrutnych ciemności
dzisiaj z łona dziewiczej jutrzenki
upadł kwiat, biały goździk na ziemię.
I pyszniło się siano, że to jemu oddano
Boskie Dziecię w opiekę na świecie.

Kiedy Panna, jak piękna jutrzenka,
kwiat zesłała na ziemskie padoły,
nieskalana była odwiecznie
i została jak wiosna w kwieciu.
Na wygnaniu Bieli Królewskiej
siano zawsze dochowa wierności.
Dzisiaj z łona dziewiczej jutrzenki
upadł kwiat, biały goździk na ziemię.
I pyszniło się siano, że to jemu oddano
Boskie Dziecię utulić na ziemi.

Przeciw śniegom, co ziemię okryły,
dostąpiło siano honoru
Małe Dziecię, zesłane przez Boga,
ukołysać na lekkich ramionach,
na pościeli, okrytej płótnem,
pod baldachem ze skrzydeł anielskich.
I pyszniło się siano, że to jemu oddano
Boskie Dziecię przytulić na świecie.

Tłumaczył Władysław Pelc