Pracę duszpasterską w r. 1986 Kościół w Polsce będzie prowadził pod hasłem: pojednanie i pokuta. Rycerz Niepokalanej włącza się w krajowy plan pracy duszpasterskiej. Będzie się starał dopomagać duszpasterzom i wiernym w wykonaniu tego planu.

Na każdy miesiąc będziemy podawać odpowiednią intencję modlitw, która będzie równocześnie propozycją pracy nad sobą.

Podejmując ten temat stosujemy się do zaleceń Ojca Świętego wyrażonych w adhortacji apostolskiej Reconciliatio et Paenitentia ("Pojednanie i Pokuta") z r. 1984. Jan Paweł II pisze: "Każda instytucja czy organizacja nastawiona na służenie człowiekowi i której celem jest zbawienie człowieka rozumianego w jego podstawowych wymiarach, winny wnikliwie zgłębić sprawę pojednania po to, ażeby zrozumieć jego znaczenie i pełny zakres oraz wyprowadzić z tego wnioski praktyczne".

Rycerstwo Niepokalanej jest właśnie nastawione na służenie człowiekowi. Chce według zaleceń swojego założyciela, św. Maksymiliana, doprowadzić do zbawienia jak największą liczbę dusz. Działa modlitwą, przykładem, zachętą i wszelkimi dostępnymi godziwymi środkami pod opieką Niepokalanej, by podnieść moralnie człowieka i przybliżyć siebie i innych do Pana Boga. Nikogo tu nie wyklucza, modli się nawet za nieprzyjaciół Kościoła świętego.

Nasz miesięcznik "Rycerz Niepokalanej" przypomina te środki działania. Troszczy się o pogłębianie znajomości wiary i zasad chrześcijańskiej moralności. W tym roku zwróci szczególną uwagę na pokutę i pojednanie.

Co w naszym potocznym rozumieniu oznacza słowo pokuta? Z czym się kojarzy? Czy nie z cierpieniem, biczowaniem, postem, karą, udręką? Ojciec Św[ięty] w adhortacji na podstawie Ewangelii tłumaczy: "Pokuta oznacza wewnętrzną przemianę serca pod wpływem Słowa Bożego i w perspektywie królestwa Bożego. Pokuta oznacza również przemianę życia zgodnie z przemianą serca, i w tym znaczeniu czynienie pokuty dopełnia się w owocach pokuty godnych nawrócenia; całe życie staje się procesem nawrócenia; a zatem zmierza do stałego postępu ku lepszemu. Czynienie pokuty jest zatem czymś autentycznym i skutecznym jedynie wówczas, gdy wyraża się w aktach i czynach pokutnych. W tym sensie pokuta w chrześcijańskim słowniku teologicznym i duchowym oznacza ascezę, to jest konkretny i codzienny wysiłek człowieka wspartego łaską Bożą, aby stracić swe życie dla Chrystusa, co jest jedynym sposobem, by je zyskać (por. Mt 16,24-26); aby porzucić dawnego człowieka (dawny grzeszny sposób życia) i przyoblec się w człowieka nowego żyjącego po bożemu; aby przezwyciężyć w sobie to co cielesne, by zwyciężyło to, co duchowe; aby nieustannie wznosić się od rzeczy, które są na ziemi, do tych, które są w górze, gdzie przebywa Chrystus. Pokuta jest zatem nawróceniem, które przechodzi z serca do czynów, a więc do całego chrześcijańskiego życia.

W każdym z tych znaczeń pokuta jest ściśle połączona z pojednaniem, ponieważ pojednanie się z Bogiem, z sobą samym i z innymi zakłada pokonanie radykalnego rozdarcia, którym jest grzech; dokonuje się to jedynie poprzez wewnętrzną przemianę, czyli nawrócenie, które owocuje w życiu poprzez uczynki pokutne".

Więc porzucić grzech, nałóg, złe przyzwyczajenie i nie wracać już do tego, to jest pokuta i pojednanie. To jest przemiana serca i przemiana życia. Utrzymanie na wodzy swoich nerwów, języka, odruchów, niechęci a odezwanie się dobrym słowem nawet do człowieka nam wrogiego, to są konkretne czyny pokutne.

Tego trzeba nam się uczyć przez całe nasze życie i swym postępowaniem w tym duchu dawać świadectwo naszej żywej wiary.