Twój klasztor - Niepokalana
stoi w obłoku modlitw.
Ziemi tu nie ma ani stopy
- jest tylko niebo.
I krzyż błyszczy nad dachem
- znak nasz przewodni.

I drzwi ciężkie, scałowane,
do których pukać tylko sercem.
Kluczy tu nie ma prócz Miłości
- która prowadzi w próg.
W ten ogród franciszkańskich psalmów,
gdzie ołtarz z liliowym wieńcem.

W nim, w poświacie kadzideł,
jak na krużganku nieba
stoi Niepokalana w białej szacie
- Pątników Matka.
Promienie łaski sieje szczodrze
- na Swe Rycerstwo.