Niepokalana, Bogu oddana,
a jednocześnie nam bliska!
Kochasz nas czule, znasz nasze bóle,
wiesz jak zło wszystkich uciska.

Schodzisz na ziemię, by ludzkie plemię
ustrzec od nieszczęść z rąk wroga.
Chcesz, byśmy społem, z promiennym czołem
pielgrzymowali do Boga.

Na walki szaniec zsyłasz różaniec
i wiary kryjesz puklerzem.
Ufności świty rzucasz w błękity,
miłości darząc przymierzem.

Chcesz z wielkiej troski,
abyśmy boski żywot na ziemi już mieli,
byśmy bez grzechu żyli w uśmiechu,
jak w niebie święci Anieli.

Przychodzisz po to, byśmy z ochotą
Tobie i Bogu się zdali...
W tej życia męce weź nas za ręce,
wykuj nam wolę ze stali.