Ogłoszona w roku 1974 przez papieża Pawła VI adhortacja: Marialis cultus zawiera szczególnie ważne wskazanie i zachętę do głębszego rozważania roli Ducha Świętego w życiu każdego chrześcijanina, szczególnie zaś w życiu i działaniu Niepokalanej Matki Bożej. Ten dokument jest podstawą do omówienia zagadnień złączonych z tematem. Dwa razy w Piśmie świętym jest wyraźnie mowa o szczególnym związku Maryi z trzecią Osobą Trójcy Świętej. Pierwszy raz, gdy św. Łukasz przytacza dialog Maryi z aniołem w scenie zwiastowania (1,26nn), z rozkazu Bożego padły wtedy słowa: "Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym". Godność zatem macierzyństwa Bożego, do której została wybrana Dziewica z Nazaretu, łączy się jak najściślej z działaniem Ducha Świętego. Stała się Ona w owej chwili "mieszkaniem Ducha Świętego" w wyjątkowym znaczeniu. Nie tylko tak, jak każdy chrześcijanin żyjący w stanie łaski, ale ponadto z tytułu swej godności Matki Boga.

Drugi opis odnosi się do zesłania Ducha Świętego w wieczerniku na apostołów i na "Maryję Matkę Jezusa" (Dz 1,14) z gronem uczniów. Modliła się Ona wspólnie, tworząc zaczątek Kościoła Chrystusowego. Jak przed kilkudziesięciu laty była świadkiem i narzędziem poczęcia fizycznego ciała Syna Bożego, tak w drugim przypadku uczestniczy w poczęciu Ciała mistycznego, którym jest Kościół na ziemi. Zstąpienie Ducha Świętego rozszerzyło i umocniło w Maryi godność macierzyńską wobec ludzkości. Wtedy bowiem zaczęła urzeczywistniać i spełniać swoje zadanie opiekuńcze, otrzymane w testamencie umierającego Jezusa na górze Kalwarii: Niewiasto, oto syn Twój!

Zarówno pierwsze jak i następne zaszczytne zadania zostały Jej przekazane przez pośrednictwo Ducha Świętego. Dlatego Ojcowie i pisarze Kościoła nie zawahali się nazwać Maryi: Oblubienicą Ducha Świętego.

Nie ma w tym sprzeczności, gdyż trzecia Osoba Trójcy Świętej spełnia swe zadanie uświęcenia każdego człowieka przy współpracy Maryi Panny, Matki Kościoła. Duch Święty czuwa, aby Kościół w swym nauczaniu był nieomylny i dlatego Niepokalana Matka Kościoła współdziała z Nim i w tym zakresie.

Święty Maksymilian - jakby w przeczuciu rozwoju tej nauki o Duchu Świętym - wielokrotnie powracał w swoich przemówieniach i pisemnych wypowiedziach do wyjaśnień szczególnego związku i roli Niepokalanej we współdziałaniu z Duchem Świętym.

"Szczytem miłości stworzenia wracającej do Boga - to Niepokalana. Istota bez zmazy grzechu, cała piękna, cała Boża. Ani na chwilę wola Jej nie odchyliła się od woli Bożej. Dobrowolnie zawsze była Bożą. I w Niej staje się cud zjednoczenia Boga ze stworzeniem. Ojciec powierza Jej Syna, Syn zstępuje do Jej dziewiczego łona, stając się Jej dzieckiem, a Duch Święty kształtuje w Niej cudownie ciało Jezusowe i zamieszkuje w Jej duszy, przenika Ją w tak niewysłowiony sposób, że określenie «Oblubienica Ducha Przenajświętszego» jest bardzo dalekim podobieństwem życia Ducha Przenajświętszego w Niej i przez Nią. W Jezusie dwie natury, Boska i ludzka, a osoba jedna - Boska; a tu i dwie natury i dwie jeszcze osoby Ducha Przenajświętszego i Niepokalanej, ale zjednoczenie Bóstwa z człowieczeństwem przechodzi wszelkie pojęcie".

Matka Najświętsza mocą i za zgodą Ducha Świętego uczestniczy w zbawczym działaniu. Tę naukę i to przekonanie głoszą papieże. Wyrazem zaś szczególnie dobitnym jest akt zawierzenia Kościoła świętego opiece Matki Bożej z dnia 25 marca bieżącego roku - w uroczystość Zwiastowania Pańskiego, kiedy we wszystkich kościołach katolickich na świecie zgodnym chórem wierni modlili się słowami Chrystusowego Namiestnika: "[Maryjo] przyjmij nasze wołanie skierowane w Duchu Przenajświętszym wprost do Twojego Serca i ogarnij miłością Matki i Służebnicy Pańskiej ten nasz ludzki świat, który Ci zawierzamy i poświęcamy, pełni niepokoju o doczesny i wieczny los ludzi i ludów (...) Matko Kościoła! Przyświecaj Ludowi Bożemu na drogach wiary i nadziei, i miłości! Pomóż nam żyć całą prawdą Chrystusowego poświęcenia za całą rodzinę ludzką w świecie współczesnym. (...) Pomóż nam mocą Ducha Świętego przezwyciężać wszelki grzech: grzech człowieka i «grzech świata», grzech w każdej postaci".

* * *

Drodzy Rycerze i Rycerki Niepokalanej! Realizacja tego zawierzenia jest naszym szczególnym obowiązkiem. Możemy dokonać tego tylko przez posłuszeństwo Duchowi Świętemu w codziennym życiu oraz przez naśladowanie Tej, która z gotowością powiedziała niegdyś: Oto ja służebnica Pana, niech się stanie Jego wola. Tę wolę Bożą starał się pełnić jak najdoskonalej w swoim życiu św. Maksymilian, Rycerz Niepokalanej.