Sanktuaria maryjne świata

Chrześcijaństwo dotarło do Meksyku w XVI wieku, razem z hiszpańskimi kolonistami. Pierwsi misjonarze, którymi byli dominikanie i franciszkanie, wraz z prawdami wiary Chrystusowej nauczyli nowo nawróconych Indian czci i miłości do Matki Bożej. Wsparciem dla ich misyjnej działalności było ukazanie się Najświętszej Maryi Panny 50-letniemu Indianinowi, Juanowi Diego, w pobliżu miasta Meksyk. Juan już jako dojrzały człowiek przyjął z żoną chrzest w roku 1524. Oboje mieszkali w Cuautitlan. Po śmierci żony Juan prowadził samotne życie w modlitwie i pokucie. Rankiem 9 grudnia 1531 roku, w sobotę, Juan udał się do kościoła franciszkanów w Tlatelolco, oddalonego o 25 km. Droga wiodła przez wzgórze Tepeyac, na którym poprzednio znajdował się przybytek azteckiej bogini ziemi i płodności. Tam usłyszał najpierw piękny śpiew, po czym ujrzał w niezwykłym świetle młodą Indiankę, która mu wyjaśniła, że jest świętą Maryją zawsze Dziewicą i Matką prawdziwego Boga. Następnie poleciła, aby w tym miejscu zbudowano świątynię na Jej cześć i aby Juan zaniósł to posłanie biskupowi Zumarraga, franciszkaninowi. Biskup sceptycznie odniósł się do relacji Juana i zażądał jakiegoś dowodu wiarygodności. 12 grudnia, po ponownym widzeniu, Juan przyniósł więc biskupowi z gór świeżo rozkwitłe róże, chociaż nie był to czas ich kwitnięcia. Gdy wysypał je pod nogi biskupa, obaj ujrzeli na polach płaszcza, w którym Juan przyniósł róże, odbity obraz Maryi. Istnieje on do dziś, nie uszkodzony, i doznaje czci w sanktuarium. Przedstawia Matkę Bożą brzemienną, co wyraźnie uwypukla pas wokół talii. Indianie widzieli w tym ukrytą myśl, że Matka Boża przychodzi do nich ze swym Synem jeszcze nie narodzonym, który u nich ma się narodzić, aby ich zbawić, dlatego właśnie objawiła się im u początku historii meksykańskiego narodu. Po wzniesieniu pierwszej kaplicy Juan spełniał w niej przez 17 lat funkcję zakrystiana. Zmarł mając 74 lata. W latach 1695-1709 wybudowano na wzgórzu wielką i piękną świątynię, a cudowny obraz Matki Bożej ozdobiono złotą koroną w roku 1895. Ojciec Święty Pius X ogłosił Matkę Bożą z Gwadelupy Szczególną Patronką Ameryki Łacińskiej. W ostatnich latach wzniesiono drugą świątynię, która może pomieścić 12 tysięcy wiernych, a w atrium - do 40 tysięcy. Każdego roku przybywa do tego sanktuarium kilka milionów rozmodlonych pielgrzymów, z których wielu doznaje niezwykłych łask i cudów. Główna uroczystość odbywa się 12 grudnia.

Na fotografii relief z głównych drzwi niepokalanowskiej bazyliki według projektu br. Maurycego Kowalewskiego.