Panno Święta! W dniach grozy nasi królowie na Twoim ołtarzu składali swą starodawną koronę, a Tyś ją zwracała w ich ręce świetniejszą jeszcze niż przedtem. Oto składamy u Twych stóp życie nasze i nadzieje nasze. Twój syn przyszedł na świat wśród pasterzy i objawił maluczkim to, czego wielkim odmawia. Spojrzyj na ten lud pasterzy! Patrz na ich ręce wzniesione ku Tobie, jak kwiaty powiędłe, spragnione kropli rosy miłosierdzia. Objaw nam sposób ocalenia naszej Ojczyzny. Nie ścierp dłużej, aby lud cały wyrzynano do ostatniego człowieka, Twój wierny lud Polaków. A jeśli zawinił, przyjmij w okupie krew naszą; pokaraj nas, ale Polsce przebacz na koniec.

fragment z Konfederatów barskich