Marzeniem św. Maksymiliana Kolbego było założyć wiele "Miast Niepokalanej" w różnych miejscach świata. Założył w Polsce Niepokalanów, jedną z największych wspólnot zakonnych na świecie; założył w Japonii Mugenzai no Sono - Ogród Niepokalanej.

Po wojnie zaczęły powstawać następne "Miasta Niepokalanej", czyli miejsca w szczególny sposób przeznaczone do szerzenia czci Matki Bożej. Polskiemu czytelnikowi pragniemy przedstawić dwa prawie najnowsze domy maryjne, które powstały we Włoszech i na Filipinach.

Włochy. W okolicach Neapolu znajduje się niewielka miejscowość Frigento. Jest rok 1971. W tej właśnie miejscowości dwaj kapłani z zakonu franciszkanów, zachęceni przez przełożonego generalnego zakonu i po otrzymaniu zatwierdzenia przez władze miejskie Neapolu, założyli Casa Mariana, czyli Dom Maryi. Postanowili zdecydowanie prowadzić życie w stylu maryjno-franciszkańskim, stawiając na pierwszym miejscu modlitwę, pokutę, miłość braterską i wspólne życie.

Po dziesięciu latach wiele się zmieniło. Budynek kościelny, poprzednio prawie w ruinie, został przez zakonników odrestaurowany. Stał się on centralnym punktem kultu maryjnego nie tylko dla miejscowych wiernych, ale i dla pielgrzymów przybywających z innych regionów kraju, aby tu przedstawić Matce Bożej swoje kłopoty, wątpliwości, lęki i nadzieje.

Początkowo praca apostolska zakonników polegała na głoszeniu ewangelii biednym ludziom w okolicy i za pomocą najzwyklejszych środków. Obecnie apostolat prowadzi się najbardziej nowocześnie, tak jak tego pragnął św. Maksymilian. A więc wydawnictwo. Zakonnicy wydali prawie 30 pozycji książkowych o treści religijnej; rozpowszechniono je we Włoszech. Niektóre przetłumaczono na języki obce. Mała drukarnia prowadzona przez zakonników bardzo ułatwia działalność wydawniczą. Następnie "Cudowny Medalik". Zakonnicy sami produkują medaliki, dając napisy w różnych językach. Produkcja roczna wynosi około 300 tysięcy sztuk.

I wreszcie Radio Buon Consilio, czyli Radio Dobrej Porady, którego głos dociera do rodzin włoskich, głosząc ewangelię tysiącom słuchaczy.

Mała wspólnota zakonna we Frigento liczy obecnie ponad 30 zakonników: kapłanów, braci, nowicjuszy, kandydatów, gorliwych i pracowitych, którzy pragną doskonale zachować Regułę św. Franciszka z Asyżu i Konstytucje Zakonu.

W ciągu roku młodzi ludzie zgłaszają się do Domu Maryjnego, by sprawdzić swoje powołanie. Szybko i łatwo dostosowują się do stylu życia, zupełnie przeciwnego powszechnym tendencjom współczesnego społeczeństwa.

Codzienna modlitwa rozpoczyna się o godzinie piątej rano. Zakonnicy modlą się również w ciągu dnia, a dzień kończą modlitwą przed spoczynkiem. W ten sposób wspólnota oddycha życiem kontemplacyjnym, wspomaganym zachowaniem milczenia w domu zakonnym.

Członkowie Domu Maryjnego żyją ubogo, nie mając żadnej własności prywatnej, korzystając jedynie z najprostszych rzeczy do osobistego użytku.

Pokuta przejawia się w formach od dawna praktykowanych przez Kościół, to znaczy wzmacnia się ducha przez stałe ćwiczenia w ewangelicznych cnotach, a ciało umartwia się przez zachowanie ciszy, umiarkowanie w jedzeniu, rezygnację z przysmaków. Odczuwa się szczególnie istnienie ducha maryjnego we wspólnym życiu. Mieszkańcy tego klasztoru cieszą się, że są "narzędziami", "rzeczami" w rękach Niepokalanej, swej Matki i Królowej, której poświęcili się bezwarunkowo i bez zastrzeżeń.

Filipiny. Młodziutkie "Miasto Niepokalanej" narodziło się 24 sierpnia 1979 roku. Wtedy to czterech franciszkanów po długotrwałym locie wylądowało w Manili, stolicy Filipin. Przybyli oni z Frigento we Włoszech.

Po dwóch latach pracy apostolskiej w parafii otworzyli dom formacyjny w Novaliches. Z różnych stron Filipin zaczęły napływać zgłoszenia do zakonu. Obecnie pięciu tubylców ukończyło okres próby życia zakonnego i złożyło czasowe śluby zakonne. Kilkunastu rozpoczęło nowicjat, inni są dopiero kandydatami.

Wszyscy członkowie wspólnoty, włączając kandydatów, pragną prowadzić życie modlitwy, ubóstwa, pokuty w duchu całkowitego oddania się Niepokalanej Dziewicy na wzór św. Maksymiliana Kolbego. Godziny wspólnej i prywatnej modlitwy, atmosfera ciszy i skupienia czynią dom formacyjny prawdziwym domem modlitwy, w którym Niepokalana jest przełożoną. W wielu [313]miejscach domu, jak w pokojach, jadalni, w portierni da się zauważyć zawieszone tabliczki z hasłem: "Zdrowaś Maryjo". Słowa te są również wypisane na samochodach i na wysyłanych listach, używane są jako codzienne pozdrowienie członków wspólnoty. Nawet budynek ma kształt litery "M" na cześć Maryi.

Zasadniczym celem domu jest cześć Niepokalanej. Zakonnicy pracują, modlą się i cierpią dla Niej. Głoszą królestwo Boże za pomocą różańca, "Cudownego Medalika", środków społecznego przekazu. Dlatego przybysza odwiedzającego ten dom nie powinni dziwić bracia zajęci przy maszynach drukarskich, urządzeniach elektronicznych, komputerach...

Działalność wydawnicza obejmuje dwumiesięcznik "Rycerz Niepokalanej", broszurki książki o treści religijnej.

"Niepokalana potrzebuje wielu gorliwych i pobożnych ludzi dla spełnienia misji na ziemi. Jeśli usłyszysz Jej głos wzywający cię do szlachetnej służby, bez zastrzeżeń i ograniczeń pójdź za nim. Jej jarzmo jest słodkie i lekkie i daje pełne szczęście oddanej duszy" - piszą mieszkańcy filipińskiego Niepokalanowa.

Na podstawie The Knight of the Immaculata, wydanego w Manili opracował o. K. O.