Madonno Rafaela - Twoją słodką twarz
Widziałem, gdy bombami waliło się niebo.
Przypominam obozu i pogardy czas,
Czas zakopanych w ziemi bez łez i pogrzebu...

Bo wtedy - wiem: wśród gruzów dwanaście tysięcy
Zginęło - i pożary, i nad miastem dym.
I nagle Ty, niosąca z uśmiechem na ręce
Dziecko - i pocieszenie. To był Bóg - Twój Syn.

Dokoła tylko dymy i płonący gruz
Ze skroni krew spływała i z uszu, i ust,
A Ty byłaś radością, płynącą na pomoc...

Jak słodko Ciebie spotkać, kiedy na ołtarzu
Unosisz się, pomocna, z uśmiechniętą twarzą
W kościele - Matko łaski - i w obłąkanym domu.