Z Watykanu

• Papież skończył cykl katechez środowych o Zmartwychwstaniu Chrystusa. 1 III mówił, że to Zmartwychwstanie jest wydarzeniem historycznym, a jednocześnie meta-historycznym (ponad-historycznym). "Ma charakter wydarzenia, którego istotą jest przejście od śmierci do życia". Jest ono nowym Przejściem (Paschą), "nową Paschą, którą należy wyjaśnić na tle dawnej Paschy, będącej jej figurą i zapowiedzią". W swoim ciele wskrzeszonym Chrystus ze stanu śmierci przechodzi nie do życia ziemskiego, jak ci, których On wskrzesił, ale do "innego życia", poza-czasowego i poza-ziemskiego. "W tym sensie zmartwychwstanie Chrystusa znajduje się poza wymiarem czysto historycznym, jest wydarzeniem należącym do sfery meta-historycznej i dlatego wymyka się kryteriom zwykłej obserwacji doświadczalnej człowieka". "Zmartwychwstanie Chrystusa jest największym Wydarzeniem w historii zbawienia... Świat cały obraca się wokół Krzyża, ale tylko w zmartwychwstaniu Krzyż osiąga swe pełne znaczenie Wydarzenia zbawczego". 8 III Jan Paweł II poruszył temat: Zmartwychwstanie Chrystusa - szczytem Objawienia. "Jest ono - mówił - najwyższym uwieńczeniem tego, co Jezus objawił i zdziałał w całym swym życiu", "Jest potwierdzeniem prawdy o samym Jego bóstwie", w nim "objawia się fakt, że «w Chrystusie mieszka cała pełnia Bóstwa» (Kol 2,9)". Św. Paweł "widzi w Zmartwychwstaniu podstawę wiary chrześcijańskiej i jakby zwornik całej budowy nauki i życia wzniesionej na objawieniu" (por. 1 Kor 15,14). 15 III Jan Paweł II rozwinął temat: Zmartwychwstanie Chrystusa - źródłem życia Bożego w nas. "Przez Chrzest stajemy się uczestnikami śmierci Chrystusa: zostaliśmy niejako zanurzeni w Jego śmierci, ażeby wraz z Nim uczestniczyć w chwalebnym Zmartwychwstaniu".

• 13 marca [1989] r. odbył się w Watykanie Konsystorz, zebranie Papieża z kardynałami, na którym podano do wiadomości nominacje kościelne, jakie miały miejsce w okresie od poprzedniego Konsystorza, tj. od 2 III 1988, (184 biskupów) oraz zatwierdzono kanonizacje pięciu błogosławionych. Błogosławieni, którzy w najbliższym czasie zostaną uroczyście ogłoszeni świętymi, to: bł. Agnieszka z Pragi. (†1282), księżniczka czeska, która wstąpiła do zakonu S[ióstr] Klarysek; bł. Gaspar Bertoni (†1853), kapłan, założyciel zgromadzenia pw. Stygmatów Jezusa Chrystusa; bł. Clelia Barbieri (†1870), założycielka zgromadzenia Małych Sióstr Matki Boskiej Bolesnej; bł. Albert Chmielowski (†1916), założyciel dwóch zgromadzeń zakonnych: Sióstr i Braci III Zakonu Św. Franciszka z Asyżu, zwanych popularnie albertynami i albertynkami; bł. Ryszard Pampuri (†1930), lekarz, członek zakonu szpitalnego Św. Jana Bożego, tzw. bonifratrów. Wyznaczono tylko datę kanonizacji bł. Clelii - 9 kwietnia. W dniu tym Ojciec Święty ogłosił ją świętą. Jest to Włoszka spod Bolonii, pochodząca z biednej rodziny (nie miała nawet podstawowego wykształcenia, a dopiero w późniejszym wieku nauczyła się czytać). Odznaczała się wielką pobożnością, umiłowaniem ubóstwa i cierpliwością w chorobie. Umarła na gruźlicę w 23 roku życia. Beatyfikował ją w 1968 r. Paweł VI. Cieszy nas szczególnie bliska kanonizacja Brata Alberta.

• Ojciec Święty [fot. 1] ogłosił IV Dzień Światowy Młodzieży, który ma dwie fazy: pierwszą - 19 marca, w Niedzielę Palmową, o charakterze bardziej lokalnym, z główną uroczystością w Watykanie, i drugą w dniach 19 i 20 sierpnia, połączoną ze światowym zlotem młodzieży w słynnym sanktuarium w Compostelli (Hiszpania). I Dzień Światowy Młodzieży odbył się w 1986 r. pod hasłem nadziei: "Gotowi zawsze odpowiedzieć każdemu, kto domaga się od was uzasadnienia tej nadziei, która w was jest" (1 P 3,15). W roku 1987 w Dniu Młodzieży, uwieńczonym spot[154]kaniem młodych z Papieżem w Buenos Aires, zgłębiono temat: "Myśmy poznali i uwierzyli miłości, jaką Bóg ma ku nam" (1 J 4,16). W Roku Maryjnym młodzież przypomniała sobie wezwanie Matki Odkupiciela dane w Kanie Galilejskiej: "Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie" (J 2,5). Jako temat IV Dnia Młodzieży Jan Paweł II wybrał słowa Jezusowe: "Ja jestem drogą i prawdą, i życiem" (J 14,6). Wyjaśnił je w specjalnym orędziu do młodzieży (por. RN nr 3/89 s. 79) i w homilii Niedzieli Palmowej. Młodzi chrześcijanie mają odkryć na progu roku 2000 korzenie apostolskie własnej wiary i zobowiązać się do aktywnej ewangelizacji świata współczesnego. Wszędzie trwają wśród młodzieży przygotowania do pielgrzymki historycznym szlakiem krajów Europy do grobu św. Jakuba w Compostelii. Zjawi się tam również jako pielgrzym Jan Paweł II.

Z Polski

• Od 7 do 9 marca [1989] r. obradowała w Warszawie 233 Konferencja Plenarna Episkopatu Polski. Omawiano najpierw podstawy prawne mające uregulować stosunki między państwem i Kościołem i zatwierdzono projekt ustawy o stosunku państwa do Kościoła. Zapoznano się ze stanem prac przygotowawczych do II Synodu Plenarnego w Polsce, którego hasłem będzie: "Z orędziem Soboru w nowe Tysiąclecie". Powołano do życia 15 komisji problemowych (z ponad 200 specjalistami), których zadaniem będzie zredagowanie projektów dokumentów roboczych. Biskupi, rozważywszy trudne sprawy naszej Ojczyzny, oświadczyli, że rozmowy przy "okrągłym stole" powinny zaowocować doniosłymi przeobrażeniami w życiu społecznym, politycznym i gospodarczym. "Biskupi towarzyszą modlitwą i sercem tym wysiłkom. Zachęcają władze do odwagi i konsekwencji w przeprowadzaniu rozpoczętych przemian, a szerokie kręgi społeczeństwa do dojrzałego korzystania z odzyskiwanych praw obywatelskich". Biskupi "zapoznali się z wysiłkami różnych kręgów społecznych, mającymi na celu zabezpieczenie prawa do życia i integralności fizycznej każdej istoty ludzkiej od momentu poczęcia aż do śmierci. Zabezpieczenie to powinno osiągnąć rangę konstytucyjną i moc ustawy o prawnej ochronie człowieka poczętego". Biskupi dokonali wyboru władz i składu komisji Episkopatu na nową pięcioletnią kadencję. W dalszym ciągu przewodniczącym Konferencji Episkopatu Polski jest kard. Józef Glemp, Prymas Polski, wiceprzewodniczącym - kard. Franciszek Macharski, a, sekretarzem generalnym - abp Bronisław Dąbrowski.

• Z uwagi na trwające prace przygotowujące nową Konstytucję PRL duszpasterze i wierni rzymsko-katolickich parafii wnieśli do Sejmu PRL petycję o zagwarantowanie rangą konstytucyjnego zapisu: prawa do życia i integralności fizycznej każdej istoty ludzkiej od momentu poczęcia do śmierci oraz praw rodziny i małżeństwa jako instytucji, w tym również prawa dziecka do tego, aby mogło być poczęte i noszone w łonie matki, narodzone i wychowane w rodzinie. "Konstytucyjne uznanie tych praw - czytamy w petycji - będzie świadczyło, że państwo stoi na stanowisku używania swej władzy w służbie praw każdego człowieka, a w szczególności tego, który jest najsłabszy. Będzie to jednocześnie wyrazem praworządności państwa i uznania przez nie osiągnięć współczesnej wiedzy medycznej przyjmującej bezspornie za początek życia ludzkiego moment zapłodnienia i poczęcia. Taki zapis konstytucyjny będzie godnym uczczeniem Konstytucji 3 Maja i drogowskazem dla współczesnych społeczeństw w odniesieniu do poszanowania niezbywalnych praw osoby ludzkiej. Jednocześnie prosimy, aby Sejm PRL uchwalił w jak najszybszym trybie ustawę o prawnej ochronie dziecka poczętego, która zagwarantowałaby bezwzględne prawo każdemu dziecku poczętemu do urodzenia się i zakaz wszelkich eksperymentów na dziecku w łonie matki, które nie służyłyby zabezpieczeniu jego życia lub zdrowia; a także wykluczałyby jakiekolwiek niezgodne z naturą rzeczy formy poczęcia".

• W dniach 24-26 lutego [1989] r. odbyła się w Niepokalanowie XIV Krajowa Kongregacja Odpowiedzialnych Ruchu Światło-Życie. Wzięło w niej udział ponad 500 osób, w tym dwaj biskupi: bp Gerard Bernacki, delegat Episkopatu ds. tego ruchu, i bp Paweł Cordes z Rzymu, wiceprzewodniczący Papieskiej Rady ds. Świeckich (jego podpis widnieje też przy aprobacie Statutu MI), i 97 kapłanów. Uczestników powitał o. Fabian Piętka, gwardian Niepokalanowa, przypominając, że właśnie w tym klasztorze dojrzewał maryjny charakter Ruchu Światło-Życie w czasie rocznego pobytu twórcy, ks. Franciszka Blachnickiego. Obrady otworzył bp Bernacki. Oazowicze mieli na nowo przeżyć prawdę: "Jezus Chrystus jest moim Światłem i Życiem oraz jedyną Drogą do Ojca; przyjąłem Go jako mojego Pana i Zbawiciela: oddałem Mu swoje życie, aby nim kierował". Główny referat na temat: Światło Zmartwychwstałego - życiem [155]ewangelizacji miał bp Cordes. "Światło Chrystusa mówił - zostało zapalone w nas przez Chrzest", co przypomina nam śpiew "Światło Chrystusa" w Noc Paschalną; Chrzest więc "jest nasieniem i początkiem ewangelizacji". Prelegent podkreślił, że "życie w służbie Ewangelii, w przepowiadaniu Słowa Bożego, udaje się w tej mierze, w jakiej Chrystus prześwieca w posłańcu", w apostole, dlatego "święci bardziej niż znani teologowie i mądrzy organizatorzy Kościoła wskazywali drogę ewangelizacji". Przypomniał św. Maksymiliana Kolbego, mówiąc na zakończenie: "Czy można mieć wątpliwości co do tego, że to nie niewiarygodna w jego czasach działalność publicystyczna uczyniła go bohaterem apostolatu, lecz jego śmierć w bunkrze głodowym? W tym dobrowolnym czynie kapłana - pasterza, który chciał być dla swoich bliski aż do śmierci, doszedł on do swego chrztu: jego przyrzeczenia chrzcielne jedności z Chrystusem aż do śmierci stały się rzeczywistością. W ten sposób świeci w nim światło, w którym jest Zmartwychwstały Chrystus - najpierw dla współwięźniów, a dzisiaj dla Kościoła, a nawet dla całego świata, który tak bardzo potrzebuje tego światła". Dalsze referaty wygłosili: ks. Henryk Bolczyk, krajowy moderator Ruchu Światło-Życie, (Próba "rewizji życia" Ruchu Ś[wiatło]-Ż[ycie]) i ks. Tadeusz Śmiech (Animator podstawowym nośnikiem charyzmatu Ruchu). Dzielono się doświadczeniami i przygotowywano projekt pracy, poświęcając też wiele czasu na wspólną modlitwę. 27 II odbyła się w Niepokalanowie sesja Krajowego Kolegium Moderatorów.

• Na przełomie maja i czerwca [1989] r. odbędzie się w Archidiecezji Warszawskiej Archidiecezjalny Kongres Eucharystyczny. "Ma on - jak pisze kard. Józef Glemp, arcybiskup - dalej i głębiej wdrażać miłość Bożą objawioną w Eucharystii w nasze życie społeczne. Kongres ten zamierzamy celebrować w okresie Bożego Ciała, to jest w dniach od 20 maja do 4 czerwca [1989] r. w trzech stopniach. Pierwszy i podstawowy stopień obchodów kongresowych będzie miał miejsce we wszystkich parafiach archidiecezji z następującym programem: 20 maja - dzień chorych, 21 maja - dzień wspólnoty parafialnej, dni. 22, 23 i 24 maja będą dniami modlitwy kolejno: dzieci, młodzieży i małżeństw. Dzień Bożego Ciała, 25 maja, ma być uroczystością parafialną w formie ustalonej tradycją. Drugi stopień celebry kongresowej obejmuje dni Oktawy Bożego Ciała od 27 maja do 1 czerwca i będzie skupiał się na uroczystych modlitwach z udziałem wiernych kilku dekanatów w jedenastu najważniejszych miastach Archidiecezji. Ostatni stopień uroczystości kongresowych, od dnia 2 do 4 czerwca, skoncentruje się na Stolicy i obejmie pięcioma procesjami eucharystycznymi dzielnice: Stare Miasto, Ursynów, Bemowo, Bródno i Grochów-Saska Kępa. Jako hasło dla naszego Kongresu wybraliśmy trzecie Przykazanie Boże: «Pamiętaj, abyś dzień święty święcił»". Ks. Prymas prosi wiernych o modlitwę w intencji Kongresu, o przypomnienie sobie nauczania Papieża podczas II Krajowego Kongresu w roku 1987 oraz o współdziałanie z duszpasterzami dla dobrego przygotowania Kongresu.

• Niektóre diecezje polskie otrzymały ostatnio nowych biskupów pomocniczych. Oto nowi biskupi: w diecezji katowickiej - bp Gerard Bernacki, w archidiecezji krakowskiej - bp Jan Szkodoń i bp Kazimierz Nycz, w archidiecezji gnieźnieńskiej - bp Bogdan Wojtuś, w archidiecezji wrocławskiej - bp Jan Tyrawa (wszyscy mianowani i konsekrowani w 1988 r.), w diecezji przemyskiej - bp Edward Frankowski. Ten ostatni był dotąd i pozostaje nadal proboszczem parafii Matki Bożej Królowej Polski w Stalowej Woli, gdzie wprowadził i żywo popierał Rycerstwo Niepokalanej, sam żyjąc duchem św. Maksymiliana, Ruch Trzeźwości im. św. Maksymiliana, jak też szereg innych ruchów i dzieł, m.in. Instytut Wyższej Kultury Religijnej i Duszpasterstwo Ludzi Pracy. "Ta praca - mówił 5 III [1989] r. przy konsekracji nowego biskupa bp Ignacy Tokarczuk, ordynariusz przemyski - pójdzie w tym samym kierunku: służby dla dobra Kościoła, dla chwały Bożej, dla dobra ludzi, dla dobra Ojczyzny! Służby prawdzie, sprawiedliwości, pokojowi prawdziwemu i obronie należnych praw ludzkich, godności człowieka, zwłaszcza ciężko pracującego".

• 29 marca [1989] r. złożyła wizytę w Niepokalanowie pani Luise Martens, małżonka premiera Belgii Wilfrieda Martensa, interesując się żywo naszą działalnością. Zwiedziła kościół, drukarnię i muzeum św. Maksymiliana M. Kolbego. a na końcu obejrzała Panoramę Tysiąclecia. W celi Świętego wpisała się do księgi pamiątkowej, zamieszczając w niej słowa: "Z wielkim wzruszeniem wizytuję to miejsce, gdzie żył Ojciec Kolbe. Jego życie przykładne jest błogosławieństwem dla Polski i dla Europy". [Fot. 2]

Ze świata

• Tygodnik dla duchowieństwa "Esprit et Vie" z 16 II [1989] r. przestrzega przed nowymi prądami religijnymi na Zachodzie. "Pewnego rodzaju mikro-kultura religijna szerzy się na Zachodzie pod koniec tego wieku", objawiając się w mnóstwie sekt i różnych prądów pseudoreligijnych. Jest w tym więcej ciekawości i naiwności aniżeli wiary i religii. W ruchach tych często traktuje się Pismo Św[ięte] jak oberżę hiszpańską, gdzie każdy znajduje to, co sam przynosi, a z Chrystusa robi się karykaturę, zapominając o tym, że jest On Bogiem-człowiekiem. "Jest to też nawrót do pogaństwa i gnozy. Według gnozy zbawienie jest owocem poznania, jakie nabywa się własnymi siłami, a nie owocem łaski danej darmo przez Boga. Bóg bez wyrazu w większości nowych ruchów religijnych nie ma nic wspólnego z Bogiem, o jakim mówił Chrystus. A Chrystus kosmiczny nowych gnostyków nie ma nic wspólnego z Panem, Synem Bożym, według Apostołów... Prosty przykład tych objawów aktualnych nowego pogaństwa to rosnący wpływ mistycyzmu wschodniego, Jeden chrześcijanin na pięciu, wierzący dawniej w zmartwychwstanie Chrystusa jako fakt historyczny, wierzy dziś w reinkarnację. Propaguje się pogląd, że Jezus z Nazaretu jest jedną z licznych reinkarnacji «Ducha Chrystusa», już wcielonego w Ramie, Krysznie czy Buddzie. Co więcej, Boga Biblii miesza się z Naturą, Siłami i Świadomością kosmiczną, Energiami drgającymi. Otóż wszystkie te pojęcia są często zachodnim sposobem mówienia o Brahmie hinduskim... Jest to język antropozofii, jak też Zakonu Martynistów (masońskiego - RN), Nowego Akropolu czy też scientologii. Ale też język wielu uzdrawiaczy czy mediów spirytystycznych. Jest się tu w jakimś panteizmie o posmaku platońskim".

• "Magistère-Information" (1-15 II [1989] r.) za "L’Homme Nouveau" informuje, że źródłem szerzenia się epidemii AIDS, zwanej po francusku SIDA, jest homoseksualizm, a szczególnie praktyki sodomii. "Obecne propagowanie prezerwatywo-pisze Marcel Clement - prowadzone na skalę planetarną tak tu pomaga jak umarłemu kadzidło... Przyczyny SIDA, jak i jego szerzenia się nie należy szukać w normalnych stosunkach seksualnych, ale w sodomii (homo czy hetero-seksualnej) i w narkotyzowaniu się przez zastrzyki dożylne". Wynika to z analiz i statystyk, jakie ogłosił przegląd "Pour la Science". Studium wypadków w Europie pozwala ustalić, że 70% chorych na AIDS to homoseksualiści męscy a 19% to toksykomani. "Te liczby - pisze «Mag.-Inf.» - mówią same za siebie. I mówią głośno. Trzeba bardziej niż kiedykolwiek denuncjować (oskarżać) homoseksualizm jako taki bez ogródek. W czasach ciemności młodzież ma naglącą potrzebę pełnego światła".

• W ONZ uważa się, że liczba uchodźców w świecie wynosi około 12 milionów osób, choć liczba rzeczywista może być większa (15 mln). Są to grupy ludnościowe, które opuściły własną ziemię z powodu wojny, gwałtów, prześladowań politycznych, etnicznych i religijnych. Ponad 5 mln uchodźców to Afrykańczycy. W roku ubiegłym ich liczba zwiększyła się o 1 milion. Najwięcej uszło z Sudanu, Mozambiku, Angoli i Afryki Płd. W Azji południowo-wschodniej jest wiele uchodźców z Kambodży, Laosu i Wietnamu. Najwięcej uchodźców znalazło schronienie w Pakistanie (3 mln Afgańczyków). W Ameryce Środkowej i w Ameryce Płd. różne konflikty i terroryzm spowodowały emigrację ponad miliona osób. "Sytuacja 15 milionów uchodźców jest znakiem głębokiego kryzysu moralnego i duchowego w społeczeństwie światowym, które toleruje sytuacje niesprawiedliwości, a te z kolei rodzą napięcia, reakcje, konflikty". Ogromna jest praca, jaką wykonują wśród uchodźców m.in. Caritas i inne katolickie organizacje ("Fides" 28 I 8&).

• "Panowie, Kościół to rzeczywistość, która istnieje". Tak oświadczył 6 XII [1988] r. Ferdynad Gutierrez Barrios, minister spraw wewnętrznych w Meksyku. W tym kraju istnieje ciekawa sytuacja, że państwo jest całkowicie laicystyczne i prawnie nie przyznaje żadnego miejsca Kościołowi, choć 90% ludności stanowią katolicy. O samych politykach mówi się, że są katolikami w domu, a antyklerykałami w wystąpieniach publicznych. Powyższe zdanie ministra, wypowiedziane w parlamencie, i to w czasie przygotowań do uroczystości Matki Bożej z Guadelupe (12 XII), tłumaczy się jako zapowiedź uznania Kościoła ("Madre di Dio" 3/1989). [Fot. 3]