W roku 1987 ma się odbyć w Polsce Kongres Eucharystyczny. Będzie to wydarzenie wielkiej wagi, któremu już obecnie poświęca się nieco miejsca w pismach katolickich, porusza się jego problematykę na spotkaniach duszpasterskich, a Episkopat rozważał to zagadnienie na 208 Konferencji Plenarnej. Przyjęto na niej wstępne ustalenia Komisji doktrynalno-duszpasterskiej i organizacyjnej, dotyczące treści i przebiegu Kongresu. Jego naczelnym hasłem będą słowa Ewangelii: "Do końca ich umiłował". Zatem zainteresowania Kongresu skoncentrują się na Eucharystii będącej darem Miłości i wezwaniem do miłości.

Każdy Kongres Eucharystyczny w szczególny sposób skupia swoją uwagę na Mszy św. oraz na Najświętszym Sakramencie jako przedmiocie adoracji.

Msza św. będąc centralnym punktem chrześcijaństwa budzi zainteresowanie przez swą niezwykle doniosłą rolę. Wiadomo, że Chrystus ustanowił ofiarę Mszy św. Wieczerza w Wielki Czwartek stała się wieczerzą Nowej Paschy, ponieważ w ramach dawnej uczty Chrystus dokonał całkowicie nowej ofiary. Jest to zbawcza ofiara, która wypełnia proroctwa i wyzwala ludzi z niewoli grzechu. Ofiara Ostatniej Wieczerzy łączy się nierozerwalnie z ofiarą krzyża i z nią się całkowicie utożsamia. W ofierze tej zarówno darem, jak kapłanem i ołtarzem jest sam Chrystus.

Msza św. jest cała dziękczynieniem i cała pamiątką. Jej przedmiotem są wielkie wydarzenia paschalne, jak: śmierć, zstąpienie do otchłani, zmartwychwstanie i wniebowstąpienie. Czynnikiem profetycznym jest zapowiedź powtórnego przyjścia Chrystusa. Msza św. urzeczywistnia więc i uobecnia za każdym razem jedną i jedyną ofiarę paschalną, a przez nią ofiarę krzyża. W niej też razem z Chrystusem ofiarowuje się Jego Mistyczne Ciało, którym jest Kościół.

Eucharystia jest także przedmiotem adoracji, gdyż stale, jako jedyny sakrament, uobecnia - po ofierze Chrystusa.

Jest więc Eucharystia przedmiotem kultu poza Mszą św. jako pokarm duchowy dla chorych, a także jako wiatyk. Wierni adorują Eucharystię tak prywatnie, jak i wspólnotowa. Wyrazem tego Są wystawienia Najświętszego Sakramentu, nabożeństwa, błogosławieństwa, uroczyste procesje. Bowiem w sakramencie Eucharystii jest prawdziwe, rzeczywiste i substancjalne Ciało i Krew razem z duszą i Bóstwem Pana naszego Jezusa Chrystusa.

Papież Jan Paweł II podkreślił humanistyczne, egzystencjalne i pastoralne znaczenie Eucharystii. Wypływają stąd niezwykle doniosłe konsekwencje. Jeśli Chrystus ofiarował się za człowieka, by go wyrwać z niewoli zła, jeśli został dla niego jako sakrament i jeśli stał się dla niego pokarmem, to przez to w wymowny sposób została uwydatniona wielkość i godność osoby ludzkiej. Można więc śmiało powtórzyć za psalmistą, iż mało co od aniołów zostaliśmy umniejszeni. Egzystencjalny aspekt wskazuje na to, że cała ludzka rzeczywistość, całe ludzkie życie powinno być przeniknięte Eucharystią. Jeśli Chrystus jest w nas i wokół nas, i to sobie uświadomimy, to wszystkie nasze czynności nabierają właściwego sensu, właściwych proporcji i podporządkowane zostają właściwemu celowi. Walor pastoralny zaś to nic innego, jak skierowanie całej działalności ewangelizacyjnej i sakramentalnej na Eucharystię. Takie ujęcie może zaowocować autentycznym życiem chrześcijańskim i świętością.

Kongres Eucharystyczny - to zgromadzenie katolików organizowane w skali międzynarodowej, krajowej, regionalnej i diecezjalnej. Celem jego jest umocnienie osobowej więzi z Chrystusem dzięki pogłębieniu tajemnicy Eucharystii przez wykłady, seminaria i dyskusje oraz przez adorację Najświętszego Sakramentu.

Inicjatorką Międzynarodowych Kongresów Eucharystycznych była osoba świecka, Francuzka, Emile Tamisier. Żyła w latach 1834-1910 i za radą swych spowiedników organizowała liczne pielgrzymki eucharystyczne w swoim kraju. Wspierali ją w tych przedsięwzięciach działacze katoliccy.

Pierwszy Kongres Eucharystyczny odbył się we Francji, w Lille, w r. 1881. Właśnie w setną rocznicę tego wydarzenia miał miejsce Kongres w Lourdes w r. 1981, na który nie mógł przybyć Jan Paweł II z powodu pamiętnego zamachu na jego życie 13 maja tegoż roku.

Początkowo Międzynarodowe Kongresy Eucharystyczne odbywały się zazwyczaj co roku. W okresie międzywojennym (1918-1939) co dwa lata, a po II wojnie światowej co 4 lub 5 lat. Od roku 1881 odbyło się ich 43 w różnych krajach i na różnych kontynentach. Z ostatnich warto przypomnieć Kongresy Eucharystyczne: w Monachium w r. 1960, który miał charakter pokutny za zbrodnie systemu hitlerowskiego na całym świecie; w Bombaju w r. 1964, gdzie zastanawiano się nad zasadami i drogami odnowy współczesnego człowieka. Wziął w nim udział papież Paweł VI, który też prowadził drogę krzyżową; w Bogocie (1968), w Melbourne (1973) i w Filadelfii (1976) zajęto się zaangażowaniem Kościoła w rozwiązywanie kwestii społecznych. W Filadelfii uczestniczyli duchowni i wierni innych wyznań chrześcijańskich Stanów Zjednoczonych. Głównym tematem Kongresu było: Eucharystia i głód w rodzinie ludzkiej (głód chleba i Boga, głód wolności, sprawiedliwości, prawdy i wzajemnego zrozumienia); w Lourdes (1981) rozważano jedność istniejącą między Kościołem a Eucharystią, która kształtuje strukturę całego chrześcijaństwa, w Nairobi (1985) natomiast zastanawiano się nad rolą Eucharystii w rodzinie chrześcijańskiej.

Krajowe Kongresy Eucharystyczne zostały wprowadzone w Hiszpanii, we Włoszech, w Niemczech i Francji oraz w Stanach Zjednoczonych. W Polsce odbył się Ogólnokrajowy Kongres Eucharystyczny [297]w Poznaniu od 26 do 29 czerwca 1930 roku. Nadto zorganizowano Kongresy w szeregu diecezji naszego kraju. Ostatni odbyt się w Bydgoszczy (1977).

A oto co podawał na swych łamach "Rycerz" sprzed 55 lat o Kongresie w Poznaniu:

"W ślad za innymi katolickimi narodami poszła i Polska, urządzając Pierwszy Ogólnopolski Krajowy Kongres Eucharystyczny. Kongres poprzedziła konferencja Episkopatu polskiego przy udziale 34 Ks[ięży] Arcybiskupów i Biskupów wszystkich trzech obrządków.

W środę dnia 25 czerwca po południu przybył specjalnym wagonem z Warszawy do Poznania J.E. ks. arcybiskup Marmaggi, Nuncjusz Apostolski i Legat Ojca Św[iętego] na Kongres Eucharystyczny. Przy dźwiękach orkiestry i hucznych okrzykach licznie zebranej ludności, powitał na peronie Ks[iędza] Nuncjusza J. Em. ks. prymas Hlond i ks. biskup Dymek. Następnie udał się w karecie, zaprzężonej w sześć koni, do pałacu prymasowskiego, otoczony przez honorowy szwadron 15 pułku ułanów z orkiestrą na czele. Tymczasem w pałacu arcybiskupim oczekiwał Wysłannika Papieskiego licznie zebrany Episkopat z całej Polski.

W czwartek dnia 26 czerwca dokonał uroczystego otwarcia Kongresu J. Em. ks. kardynał Hlond w kościele Bożego Ciała o godz. 9-tej rano w obecności 5 arcybiskupów i 26 biskupów. Okolicznościowe kazanie wygłosił J. Em. ks. biskup Szlagowski z Warszawy. Rozpoczęcie obrad Kongresu wyznaczono na godz. 12 w poł[udnie]. Ale już na godzinę i dłużej przedtem auta, powozy, przepełnione tramwaje i niekończące się szeregi pieszych dążyły w stronę zeszłorocznej wystawy krajowej, gdzie w wielkiej sali oszklonej miały się odbywać walne posiedzenia członków Kongresu. O godz. 12 minut 30 przybywa do sali Legat Papieski wraz z Kardynałem Prymasem i przedstawicielami Rządu. Porozstawiano wszędzie gigantofony, które obwieściły całemu światu, że Polska kornie schyla swe czoło przed Jezusem Eucharystycznym. Prezes Komitetu Wykonawczego, p. prof. Gantkowski otwiera posiedzenie, po nim przemawia Ks[iądz] Prymas, ks. arcybiskup Marmaggi i inni Dostojnicy. W następnych dniach odbywały się obrady poszczególnych sekcji Eucharystycznych.

Z soboty na niedzielę odbywały się prawie we wszystkich kościołach nocne adoracje Przenajświętszego Sakramentu przy licznym udziale wiernych. Rozśpiewane i rozmodlone tłumy trwały w skupieniu, zapominając niejako o sobie, adorując Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie.

W uroczystość św[iętych] Apostołów Piotra i Pawła na zakończenie Kongresu wyrusza z Katedry wielka procesja przez główne ulice miasta do stadionu, gdzie uroczystą sumę pontyfikalną celebrował Legat Papieski. W czasie procesji umieszczono monstrancję na pięknym feretronie, który miał postać Arki Przymierza. Monstrancję niosło czterech kapłanów. Ulice przewspaniale przystrojone kwiatami i lampami elektrycznymi przedstawiały uroczy widok".

Nadchodzący Kongres ma położyć nacisk na znaczenie Eucharystii dla współczesnego człowieka jako jednostki i dla wiernych we wspólnocie, by łatwiej można było przezwyciężyć podziały społeczne w wymiarze narodowym i ponadnarodowym. Przygotuje też Polaków na nowe Tysiąclecie chrześcijaństwa.