Piotr naszych czasów
W miesiącach letnich [1985] r. Ojciec Święty, przemawiając w niedziele na Anioł Pański, wyjaśniał wezwania Litanii do Najświętszego Serca Jezusa, tej wspaniałej Litanii, którą odmawiamy lub śpiewamy szczególnie w miesiącu czerwcu. Idąc za wezwaniami Litanii, starał się niejako opisać życie Jezusa od wewnątrz: poprzez Serce, ukazać to wielkie bogactwo treści, jakie w nich się zawiera - wielkie źródło inspiracji dla naszego obcowania z tajemnicą Jezusa Chrystusa,
W każdym z tych przemówień był też zwrot do Matki Najświętszej, którą prosił, aby pomogła nam lepiej pojąć tajemnice Serca swojego Syna, jako że Ona najlepiej zna to Serce, i aby przewodniczyła naszej modlitwie do Serca Jezusowego. Pomiędzy Sercem Matki a Sercem Dziecka od początku nawiązuje się łączność: wspaniała jedność Serc! Serce Maryi jest pierwsze, które przemawia do Serca Jezusa. Pierwsze, które «odmawia» litanię do tego Serca. My wszyscy łączymy się z Nią.
Pragniemy uczestniczyć we wspaniałej rozmowie tych dwu Serc.
*
2 VI. SERCE JEZUSA, SYNA OJCAPRZEDWIECZNEGO, W ŁONIE MATKI DZIEWICY PRZEZ DUCHA ŚWIĘTEGO UTWORZONE.
Kościół znajduje w Sercu Chrystusa przystęp do Boga. Właśnie nieogarniony Bóg pozwolił się ogarnąć Sercu Człowieka, któremu na imię Jezus z Nazaretu: Jezus Chrystus. Zaś poprzez Serce Syna Bóg Ojciec przybliża się również do serc naszych i przychodzi do nich. Przecież każdy z nas jest ochrzczony «w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego...», zanurzony w Trójjedynym Bogu: w Bogu Żywym, w Bogu Ożywiającym...
Bóg, który «daje życie», który «udziela się człowiekowi», doprowadził do szczytu dzieło swej zbawczej ekonomii, stając się Człowiekiem. To właśnie w dziewiczym poczęciu i w narodzeniu z Maryi ma swój początek Jego ludzkie Serce...
To serce pragniemy w sposób szczególny otaczać czcią w ciągu miesiąca czerwca. To Serce pragniemy uczynić powiernikiem naszych biednych, ludzkich serc - serc na różne sposoby doświadczonych, na różne sposoby obciążonych. A zarazem serc ufających mocy samego Boga, zbawczej mocy Przenajświętszej Trójcy.
9 VI. SERCE JEZUSA, ŚWIĄTYNIA BOGA... PRZYBYTKU NAJWYŻSZEGO.
Serce Jezusa to Serce Człowieka, podobne do tylu, tylu ludzkich serc, a równocześnie Serce Boga-Syna. Jeżeli więc prawdą jest, iż każdy człowiek w jakiś sposób «mieszka» w swoim sercu, to w Sercu Człowieka z Nazaretu, Jezusa Chrystusa, mieszka Bóg. Jest ono «świątynią Boga»... Jest to. świątynia wewnętrzna Syna, który zjednoczony jest z Ojcem w Duchu Świętym poprzez jedność Bóstwa...
Równocześnie jest to prawdziwy «przybytek Boga z ludźmi» (Ap 21,3), bo Serce Jezusa ogarnia w swej wewnętrznej świątyni wszystkich ludzi. Wszyscy tam mieszkają, ogarnięci odwieczną miłością. Do wszystkich można stosować - w Sercu Jezusa - słowa Proroka: «miłością odwieczną umiłowałem cię, i dlatego przyciągnąłem...» (Jr 31,3).
Mamy dać się przyciągnąć odwiecznej miłości, która jest w Boskim Sercu Jezusa, i stawać się także świątynią Boga i przybytkiem Najwyższego... Poprzez Niepokalane Serce Maryi trwajmy w Przymierzu z Sercem Jezusa.
23 VI. SERCE JEZUSA, GOREJĄCE OGNISKO MIŁOŚCI.
«Ognisko miłości». Ognisko plonie. Płonąc spala tę swoją substancję, na którą się składa drzewo lub inny materiał łatwopalny. Serce Jezusa - ludzkie Serce Jezusa - spala się w tej miłości, jaka je przepełnia. Jest to miłość do Ojca Przedwiecznego oraz miłość do ludzi, przybranych braci i sióstr.
Ognisko spalając się stopniowo wygasa. Serce Jezusa jest ogniskiem niewygasającym, podobne do owego "krzaka gorejącego" z Księgi Wyjścia (Wj 3,2). Jest bowiem ogarnione «żywym płomieniem» tej trynitarnej Miłości, która nigdy nie wygasa.
Ognisko płonąc równocześnie rozświeca mroki nocy i rozgrzewa ciała zziębniętych wędrowców... Pragniemy prosić Matkę Słowa Przedwiecznego, ażeby na horyzoncie życia każdej i każdego z nas nigdy nie przestało płonąć Serce Jezusa - gorejące ognisko miłości..., aby oświecało mroki doczesnej nocy i rozgrzewało serca.
Raduje się Kościół, że od tego Boskiego Serca zapalają się miłością ludzkie serca. Dziękujemy Mu za miłość, która jedna jedyna zdolna jest przetworzyć świat i życie ludzkie.
30 VI i 14 VII. SERCE JEZUSA, SIEDLISKO, SKARBNICO SPRAWIEDLIWOŚCI I MIŁOŚCI.
...Pragniemy oczyma Niepokalanej Dziewicy patrzeć na tę przedziwną tajemnicę: sprawiedliwość, która objawia się jako Miłość! Miłość, która wypełnia do końca wszelką miarę sprawiedliwości! I przerasta ją!
Prosimy: niech przez Twoje Serce, Bogarodzico, Serce Jezusa, jako «sprawiedliwości i miłości skarbnica», stanie się dla nas wszystkich «drogą i prawdą, i życiem».
21 VII. SERCE JEZUSA, DOBROCI I MIŁOŚCI PEŁNE.
Żywe Serce zmartwychwstałego i uwielbionego Odkupiciela jest «pełne miłości i dobroci»: nieskończenie i ponad obficie pełne! Pełnia ludzkiego Serca ma w Chrystusie Boską miarę.
28 VII. SERCE JEZUSA, CNÓT WSZELKICH BEZDENNA GŁĘBINO.
Serce stanowi o głębi człowieka. A w każdym razie ono wyznacza miarę tej głębi... Głębia Jezusa Chrystusa, wyznaczona miarą Jego Serca, jest nieporównywalna...
Ta Bosko-ludzka głębia Jezusa jest głębią cnót: cnót wszelkich. Jako prawdziwy człowiek Jezus wypowiadał wewnętrzną mowę swojego Serca poprzez cnoty. Analizując Jego postępowanie możemy odkryć oraz zidentyfikować wszystkie te cnoty, które znane są z dziejów ludzkiej moralności jako cnoty kardynalne (roztropność, sprawiedliwość, męstwo i umiarkowanie) oraz inne, od nich pochodne.
"Bezdenna głębina" tych cnót, ich szczególna doskonałość i moc płynie z miłości (im bardziej wszelkie cnoty są zakorzenione w miłości, tym większa jest ich głębia) i z pokory. Jezus mówił: «Uczcie się ode Mnie, że jestem cichy i pokorny sercem» (Mt 11, 29).
Prośmy Maryję, aby pomagała nam uczyć się Jego cnót i uczyć się od Niego.
4 VIII. SERCE JEZUSA, WSZELKIEJ CHWAŁY NAJGODNIEJSZE.
Łączymy się z Bogarodzicą, aby uczcić to Serce Człowieka, które przez tajemnicę unii hipostatycznej (zjednoczenia osobowego) jest równocześnie Sercem Boga. Oddajemy cześć należną Bogu Sercu Jezusa Chrystusa, od pierwszej chwili Jego ludzkiego poczęcia w łonie Dziewicy...
A kiedy przychodzi czas męki, wyniszczenia, upokorzenia i hańby krzyża, jeszcze żarliwiej łączymy się z Sercem Matki, aby wołać: «Serce Jezusa, wszelkiej chwały najgodniejsze»! Tak. Najgodniejsze wszelkiej chwały, właśnie z powodu tej hańby i poniżenia! Wtedy bowiem Serce Odkupiciela dosięgło szczytu Bożej miłości. A właśnie Miłość jest godna największej chwały!
25 VIII. SERCE JEZUSA, KRÓLU I ZJEDNOCZENIE SERC WSZYSTKICH.
Jezus Chrystus jest królem serc... Nie chciał nigdy być władcą doczesnym, nawet na stolicy Dawida. Pragnął tylko tego królestwa, które nie jest z tego świata - i zarazem tego, które na tym świecie zakorzenia się przez prawdę w sercach ludzkich: w człowieku wewnętrznym...
Zjednoczeni z Nim przez prawdę, zdążamy do jedności królestwa...
1 IX. SERCE JEZUSA, W KTÓRYM SĄ WSZYSTKIE SKARBY MĄDROŚCI I UMIEJĘTNOŚCI.
Mądrość i umiejętność Jezusa otwierają oczy umysłu, poruszają do samej głębi serce i uzdalniają człowieka do transcendentnej miłości; wyzwalają z ciemności błędu, chronią od plam grzechu, od niebezpieczeństwa śmierci i prowadzą do pełnego uczestnictwa w darach Bożych, które przewyższają całkowicie poznanie rozumu ludzkiego... Powstaje nowy człowiek, wewnętrzny, który stawia Boga w centrum swojego życia i służy braciom.
Ten stopień doskonałości osiągnęła Maryja... Prosimy Ją, aby pomogła nam stać się takimi jak Ona i jak Jej Syn.
15 IX. SERCE JEZUSA, W KTÓRYM MIESZKA CAŁA PEŁNIA BÓSTWA.
*
Niechaj tajemnice te, tak wspaniale wyrażone w wezwaniach Litanii, prowadzą nas po drogach życia ziemskiego do wiecznej Ojczyzny Bożego Serca, gdzie «Bóg otrze z oczu ludzkich wszelką łzę» (Ap 7,17; 21,4), gdzie «On sam będzie wszystkim we wszystkich» (1 Kor 15,28) (30 VI).