Fakty z życia o. Maksymiliana
9 (315) 1982, s. 195
| 1894 | 8 stycznia urodził się w Zduńskiej Woli drugi syn Juliusza i Marianny Kolbów, Rajmund, późniejszy o. Maksymilian Maria Kolbe. W tym samym dniu został ochrzczony w kościele parafialnym pw. Wniebowzięcia NMP. |
| 1902 | 29 czerwca Rajmund przyjmuje I Komunię św. w kościele pw. Św. Mateusza w Pabianicach. |
| 1907 | Pod wpływem misji głoszonych przez franciszkanów w Pabianicach Rajmund zgłasza się do małego seminarium franciszkańskiego we Lwowie wraz ze swym starszym bratem Franciszkiem. |
| 1910 | 4 września Rajmund i Franciszek Kolbowie rozpoczynają nowicjat w zakonie franciszkańskim. Przy obłóczynach Rajmund otrzymuje imię zakonne Maksymilian. |
| 1912 | Przełożeni, mając na uwadze wybitne zdolności br. Maksymiliana, wysyłają go do Rzymu z grupą 6 kleryków. Zamieszkuje w międzynarodowym kolegium serafickim. Studia filozoficzne rozpoczyna na uniwersytecie Gregorianum. |
| 1914 | Juliusz Kolbe jako legionista w randze oficera zostaje wraz z oddziałem otoczony i wzięty do niewoli przez Rosjan, pomiędzy Olkuszem a Miechowem. Jako poddany rosyjski dostaje wyrok śmierci i ginie prawdopodobnie na szubienicy. 1 listopada br. Maksymilian składa profesję uroczystą i przybiera sobie dodatkowo imię Maria. |
| 1915 | 22 października uzyskuje doktorat z filozofii oraz rozpoczyna studia teologiczne na Papieskim Wydziale Teologicznym św. Bonawentury O[jców] Franciszkanów. |
| 1917 | W 75. rocznicę objawienia się Matki Bożej Alfonsowi Ratisbonne’owi, dnia 20 stycznia, br. Maksymilian podczas rozmyślania w kaplicy kolegium uświadamia sobie potrzebę założenia stowarzyszenia maryjnego. W czasie gry w piłkę br. Maksymilian dostaje krwotoku, który zostaje uznany za objaw gruźlicy płuc. 16 października br. Maksymilian z sześcioma alumnami kolegium zakłada Rycerstwo Niepokalanej (MI). |
| 1918 | 28 kwietnia z rąk kard. Bazylego Pompilj przyjmuje święcenia kapłańskie. |
| 29 kwietnia o. Maksymilian odprawia Mszę prymicyjną w kościele S. Andrea delle Fratte przed ołtarzem, gdzie Matka Boża miała się objawić Ratisbonne’owi. | |
| 1919 | 22 lipca otrzymuje doktorat z teologii. |
| [196]28 lipca przybywa do Krakowa, gdzie z początkiem października rozpoczyna wykłady z historii Kościoła w seminarium oo. franciszkanów. | |
| 20 grudnia bp A. S. Sapieha udziela zezwolenia na druk dyplomika MI. | |
| 1920 | 10 sierpnia o. Maksymilian wyjeżdża do Zakopanego na leczenie gruźlicy płuc; wraca 28 kwietnia następnego roku. |
| 1922 | 2 stycznia Stolica Apostolska zatwierdza MI jako "Pobożny Związek Rycerstwa Maryi Niepokalanej". |
| W ciągu miesiąca stycznia wydaje pierwszy numer Rycerza Niepokalanej organu prasowego MI. | |
| 20 października przenosi wydawnictwo do Grodna. | |
| Numer na styczeń 1923 drukuje już na własnej maszynie, obracanej ręcznie przez redaktora i współpracowników. | |
| 1924 | O. Maksymilian wydaje pierwszy Kalendarz Rycerza Niepokalanej na rok 1925. |
| 1926 | 28 sierpnia na 1. Ogólnopolskim Zjeździe Katolickim w Warszawie o. Maksymilian przemawia o powołaniu i odpowiedzialności dziennikarza. |
| 1927 | 6 sierpnia poświęcenie figury Matki Bożej Niepokalanej w Teresinie pod Warszawą na placu przyszłej budowy klasztoru-wydawnictwa. |
| 7 grudnia prowincjał franciszkanów, o. Kornel Czupryk, poświęca nowy klasztor - Niepokalanów. Stan osobowy klasztoru: 2 ojców i 18 braci zakonnych. O. Maksymilian zostaje mianowany gwardianem. | |
| 1929 | 2 czerwca prowincjał franciszkanów pozwala na założenie małego seminarium w Niepokalanowie. |
| 1930 | 26 lutego o. Maksymilian Maria wyrusza z grupą misjonarzy na Daleki Wschód. |
| 24 kwietnia przybywa z dwoma braćmi (Zenonem i Hilarym) do Nagasaki celem założenia placówki wydawniczej. | |
| 24 maja wydanie pierwszego numeru "Mugenzai no Seibo no Kishi" (japońskiego "Rycerza"). | |
| 3 grudnia w szpitalu warszawskim umiera o. Alfons Kolbe, redaktor polskiego "Rycerza" i przełożony Niepokalanowa. | |
| 1931 | 4 marca o. Maksymilian zakupuje w ubogiej dzielnicy Nagasaki-Hongochi plac pod budowę klasztoru. |
| 16 maja przeniesienie wydawnictwa na teren nowego klasztoru w Nagasaki. Klasztor otrzymuje nazwę japońską: Mugenzai no Sono ("Ogród Niepokalanej"). | |
| 1932 | 29 maja - 24 lipca o. Kolbe odbywa podróż z Nagasaki do Indii w celu zbadania możliwości założenia trzeciego Niepokalanowa. Po rozmowach w Ernakulam powraca do Nagasaki. |
| [197]1933 | W maju Niepokalanów wydaje pierwszy numer czasopisma "Rycerzyk Niepokalanej" - dla młodzieży. |
| 1935 | 4 kwietnia w Niepokalanowie wydanie pierwszego numeru "Informatora Rycerstwa Niepokalanej", przeznaczonego dla kół i ognisk MI w Polsce. |
| 27 maja wydanie pierwszego numeru "Małego Dziennika". | |
| 1936 | 16 kwietnia w Mugenzai no Sono otwarcie małego seminarium. |
| 23 maja o. Maksymilian opuszcza na zawsze Japonię i wyjeżdża na kapitułę prowincjalną do Krakowa, podczas której zostaje-wybrany gwardianem Niepokalanowa. | |
| 1937 | 8 grudnia przemawia z okazji 10-lecia Niepokalanowa w radio warszawskim. |
| 1938 | W lutym w Niepokalanowie wydanie pierwszego numeru kwartalnika "Miles Immaculatae" w języku łacińskim. Pismo ma za zadanie propagować MI wśród duchowieństwa na całym świecie. |
| We wrześniu druk pierwszego numeru "Małego Rycerzyka Niepokalanej" - miesięcznika dla dzieci. | |
| 8 grudnia próbna audycja z nowo założonej radiostacji nadawczej w Niepokalanowie. | |
| 1939 | 22 maja o. Maksymilian wyjeżdża na Łotwę obejrzeć posiadłość, którą ofiarowała Józefa Linkiewicz pod budowę Niepokalanowa łotewskiego. |
| W chwili napaści Niemiec hitlerowskich na Polskę Niepokalanów liczy razem z internistami 772 osoby. | |
| 19 września pierwsze aresztowanie przez wojsko niemieckie o. Maksymiliana, 34 braci i kleryka-Koreańczyka. Pobyt zakonników w obozach: Lamsdorf, Amtitz, Ostrzeszów. | |
| Do Niepokalanowa powracają 9 grudnia. | |
| 1940 | 21 listopada władze okupacyjne pozwoliły na jednorazowe wydanie "Rycerza Niepokalanej" (grudzień-styczeń 1940-41). |
| 1941 | 17 lutego gestapo aresztuje o. Kolbego i 4 ojców. Aresztowani zostają uwięzieni na Pawiaku w Warszawie. |
| 28 maja o. Maksymilian w transporcie więźniów przybywa do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Otrzymuje numer 16 670. | |
| Między 28 lipca a 1 sierpnia kierownik obozu w odwecie za ucieczkę więźnia z bloku 14, gdzie przebywa o. Kolbe, zarządza selekcję 10 więźniów na śmierć głodową w piwnicy nr 18 bloku 13 (później 11). O. Maksymilian dobrowolnie zgłasza się na śmierć w miejsce skazanego w wyniku selekcji Franciszka Gajowniczka. | |
| 14 sierpnia umiera, dobity zastrzykiem trucizny; jego zwłoki spalono w krematorium. | |
| 1971 | 17 października Ojciec Święty Paweł VI uroczyście zalicza o. Maksymiliana w poczet błogosławionych. |