W pierwszą niedzielę lipca [1987] r. obchodzono Święto Franciszkańskie daleko na morzu między Szwecją i Finlandią, na wyspie Kökar. W XV wieku franciszkanie założyli tu klasztor. Zbudowali kaplicę i służyli miejscowej ludności, złożonej głównie z rybaków i rozbójników morskich. Wieża kościelna była wysoka i można ją było widzieć z wielu mil. Trudne musiało być życie zakonników.

Zakończyło się w roku 1526, kiedy król szwedzki Gustaw Waza, przystąpiwszy do Reformacji, obrabował kościół ze srebra i złota, i zamknął klasztor. Niektórzy franciszkanie zostali na razie na wyspie, inni uciekli na Południe.

Ale dziś św. Franciszek znów żyje na wyspie. Wszystko zaczęło się w roku 1974, kiedy pewien pastor emeryt objął pieczę nad parafią. Odkrył ruiny klasztoru i postanowił go odbudować przy pomocy profesora z muzeum w Mariehamn. Z piwnicy zrobiono małą kaplicę, którą nazwano kaplicą Św. Franciszka. Uroczyste otwarcie miało miejsce w roku 1979. Było to wielkie święto ekumeniczne, w którym wzięli też µdział: Biskup asyski, o. Maksymilian Mizzi z Asyżu, ksiądz katolicki z Abo i franciszkanie z Linköping w Szwecji. W kaplicy św. Franciszka została odprawiona Msza św.

To weszło w tradycję. Każdego lata, w pierwszą niedzielę lipca, przybywają pielgrzymi z Finlandii i Szwecji, zwłaszcza z Wysp Alandzkich, a niektórzy nawet z Kilonii czy z dalekiej Szwajcarii, ażeby obchodzić z miejscowym duszpasterzem ekumeniczne święto św. Franciszka.

Biskup asyski podarował dużą kopię krzyża z San Damiana oraz przepiękną płaskorzeźbę św. Franciszka z ptaszkami z terakoty, specjalnie zrobioną dla kościoła św. Anny, kościoła parafialnego, zbudowanego na fundamentach katolickiego kościoła klasztornego. W jednym oknie umieszczono witraż Matki Bożej z Barcelony, przed którym umieszcza się świece i kwiaty. Tak, kocha się Matkę Bożą w Skandynawii.

Tego roku było przynajmniej stu pielgrzymów z różnych krajów, a w czasie głównego nabożeństwa dziesięciu pastorów i kapłanów odmówiło wspólnie Ojcze Nasz i modliło się przy ołtarzu w różnych intencjach, po czym katolicy zeszli do małej kaplicy Św. Franciszka, by uczestniczyć we Mszy św., podczas gdy protestanci pozostali w kościele.

Wszyscy tęsknią za dniem pełnej jedności.