Dziewico Matko, Córo swego Syna,
Korna, a w takiej u aniołów cenie,
Ostojo, w której pokój się poczyna;

Ty uzacniłaś ludzkie przyrodzenie,
Tak że Stworzyciel, zszedłszy z majestatu,
Nie wzgardził wmieszać się między stworzenie.

W Twym łonie miłość zapłonęła światu,
A nią rozgrzany i wiecznym pokojem
Obronny wyrósł pąk cudnego kwiatu.

Tyś nam jest światła południowym zdrojem,
Ty śmiertelnikom na porze spiekoty
Jesteś nadziei żywiącym napojem.

Pani, tej jesteś mocy i szczodroty,
Że kto chcąc Łaski do Cię nie ucieka,
Taki bez skrzydeł waży się na loty.

A tak jest wielka Twoja dla człowieka,
Który Cię wzywa, uczynność i dbałość,
Że go ratuje, ani prośby czeka.

W Tobie jest zbożność i w Tobie wspaniałość,
W Tobie dobroci poryw miłosierny,
W Tobie wszelka stworzeń doskonałość.

Boska Komedia, Raj, Pieśń XXXIII

Przełożył Edward Porębowicz