Kościół w Polsce ma bogate tradycje programowania pracy duszpasterskiej. Najznakomitszym przykładem takiego programu jest Wielka Nowenna - dziewięć lat nauczania i modlitwy - poprzedzająca religijne uroczystości Tysiąclecia Chrztu Polski. Program Wielkiej Nowenny, opracowany przez kardynała Prymasa Wyszyńskiego i uzupełniony przez Biskupów Polskich, uwzględniał wielkie tematy chrześcijańskiego życia, osobistego i społecznego, i wskazywał na szeroki wymiar Chrztu, który jako sakrament dotyka człowieka-osobę i rozciąga się na społeczność wierzących i na jej pokolenia. Chrzest w nauczaniu Wielkiej Nowenny stał się centralnym sakramentem jednoczącym z Chrystusem pokolenia dzieci narodu polskiego. To złączenie z Chrystusem w Chrzcie stało się w programie WN nie tylko wspomnieniem wydarzenia sprzed 1000 lat, ale uwypukliło naukę o egzystencjalnej łączności człowieka, a przez niego społeczeństwa, z Chrystusem. Tysiąclecie Chrztu, czyli rok 1966, stwarzało nadto okazję do psychologicznego pogłębienia tego sakramentu i umocnienia egzystencjalnego związku z Chrystusem przez Akt Oddania w Macierzyńską niewolę za wolność Kościoła w świecie i ojczyźnie naszej. Akt ten, składany przez Episkopat na Jasnej Górze i przy wielu okazjach powtarzany publicznie i prywatnie, stał się wspaniałą modlitwą milenijną, formującą postawy ku rewizji życia moralnego i totalnemu nawróceniu, na dalsze lata pomilenijne.
Dzisiaj stajemy przed nowym jubileuszem, wpisanym w kalendarz uniwersalny, przed przełomem drugiego na trzecie tysiąclecie, czasu liczonego przez cywilizację zachodnią i akceptowanego przez inne cywilizacje, od narodzenia Zbawiciela naszego Jezusa Chrystusa. Wypada, abyśmy, wierni naszej tradycji, i to tysiąclecie poprzedzili przygotowaniem dziewięciu lat nauczania i modlitwy. W ten sposób powstaje plan II Wielkiej Nowenny.
Program stanowić będą sakramenty święte i Kościół jako sakrament dla świata oraz Matka Najświętsza jako jedyne i doskonale wypełnienie znaku-Kościoła. Oczywiście każdy sakrament i jego bogata treść otrzyma odpowiednie wyjaśnienie, aby każdy wierzący mógł czerpać światło do czynienia siebie żywym członkiem Kościoła. Rozpoczynamy od pierwszego sakramentu - Chrztu św. Chrzest - to uświęcenie człowieka, to dotknięcie go łaską Bożą w Chrystusie. Człowiek ochrzczony, uświęcony i uświęcany, ma jako posłany świadek Chrystusa ewangelizować i uświęcać otoczenie, rzeczywistość ziemską. Z tego wielkiego obszaru uświęcenia rzeczywistości ziemskich wybieramy na rok 1990/91 pracę ludzką. Nauczanie duszpasterskie o pracy winno czerpać myśli, uwzględniając inne źródła, także z tajemnicy, jaką jest łaska Chrztu.
Kolejne lata przyniosłyby następującą tematykę:
1991/92 - Bierzmowanie. Sakrament przyjmowany przez młodych. Przypomnienie spotkania z Ojcem Św[iętym] podczas VI Międzynarodowego Dnia Młodzieży i dojrzalsza refleksja nad treścią pouczeń. Wysuną się takie tematy jak: wybór Boga, Duch Prawdy, odwaga, pobożność, wytrwałość, nauka, szkoła, kształcenie, organizacje.
1992/93 - Ciało i Krew Pańska. Rok miłości, która jednoczy Rozwój pracy charytatywnej. Rok modlitwy: od adoracji do czynu!
1993/94 - Pokuta. Rok przebaczenia i nawrócenia. Temat misji. Uznać rzeczywistość grzechu. Sumienie i prawo Boże.
1994/95 - Sakrament chorych. Rok obrony życia i służby chorym. Obrona godności ludzkiej. Sens cierpienia. V pielgrzymka Ojca Św[iętego] do Polski.
1995/96 - Małżeństwo. (Przestawienie ze względu na to, że w roku następnym przypada 1000-lecie śmierci św. Wojciecha i lepiej będzie omawiać kapłaństwo). Małżeństwo budowanie mostów międzyosobowych. 400-lecie Unii Brzeskiej, ekumenizm.
1996/97 - Kapłaństwo - ministerialne i powszechne, charyzmaty. Zakończenie II Synodu Plenarnego.
1997/98 - Kościół - sakramentem świata.
1998/99 - Maryja - wypełnieniem Kościoła.
2000 - Rok Zbawiciela świata.
Naturalnie, tak przedstawiony program nie wyczerpuje możliwości. Wyjaśnianie treści sakramentów w kontekście wydarzeń historycznych i faktów społecznych winno mieć swoje ukierunkowanie do Matki Najświętszej, choćby w uwzględnieniu dwóch dalszych części Różańca: bolesnej i chwalebnej, oraz winno konkretyzować się w modlitwach i innych formach pobożności.
II Wielką Nowennę, która nas razem z Kościołem powszechnym poprowadzi do Roku Salvatora mundi, Zbawiciela świata, zawierzamy Matce Chrystusowej, Jasnogórskiej Królowej.