Młody Rycerz Niepokalanej (4)

Nauka bowiem krzyża głupstwem jest dla tych, którzy idą na zatracenie, mocą Bożą zaś dla nas, którzy dostępujemy zbawienia (1 Kor 1,18).

Panie, czym jest dla mnie Twój krzyż? Czy jest tylko znakiem hańby i męczeńskiej śmierci? Czy jest czymś więcej?

Twój krzyż, Panie, jest przede wszystkim źródłem miłości, miłości pełnej i doskonałej, miłości, która pozwala oddać życie za drugiego człowieka.

Na krzyżu właśnie odkupiłeś świat, pozwoliłeś ludziom pojednać się z Bogiem.

Twój krzyż otworzył nam niebo. I choć czasem tak trudno mi go przyjąć, to jednak nie pozwól, Panie, abym go odrzuciła.

Twój krzyż jest znakiem zbawienia.

Wiemy też, że Bóg z tymi, którzy Go miłują, współdziała we wszystkim dla ich dobra (Rz 8,28a).

Ciągle staram się kochać Cię, Panie. Wiem, że moja miłość nie jest doskonała tak, jak Twoja. Ciągle od Ciebie odchodzę, aby znowu móc do Ciebie wrócić.

A może właśnie taką uczyniłeś miłość człowieka do Boga! Może ta Miłość ma się wyrażać w nieustannych powrotach do Ciebie?

Ty, Panie, kochasz mnie ciągle tą samą, wielką, niegasnącą, Boską miłością.

Wierzę, że chcesz mego dobra i dlatego pomagasz mi w życiu. Wierzę, że potrzebne Ci były moje chwile rozterki, smutku, przygnębienia i samotności, aby zwrócić moje myśli ku Tobie.

Ty wiesz, Panie, co będzie dla mnie najlepsze, dlatego prowadź mnie drogą, którą mi przeznaczyłeś, drogą mego powołania.

On leczy złamanych na duchu i przewiązuje ich rany (Ps 147,3).

Kierujesz do mnie, Panie, te słowa właśnie dziś, kiedy myślę, że wszystko zaczyna mi się walić, a ja nie potrafię nic uczynić, aby to zmienić.

Wierzę jednak, że Ty możesz mi pomóc, podtrzymać mnie na duchu. I choćby wszyscy mnie opuścili, Ty jeden pozostaniesz przy mnie.

Jak dobrze, Panie, że jesteś ze mną wtedy, gdy jest mi ciężko i nie mogę poradzić sobie z własnymi problemami. Jak dobrze, że jesteś lekarzem dusz, lekarzem zmartwionych twarzy, lekarzem zawiedzionych nadziei.