Sługa Boży Józef Sebastian Pelczar, profesor i rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego, biskup diecezji przemyskiej, był szczególnie żarliwym czcicielem Matki Bożej, zwłaszcza jako Królowej Korony Polskiej.

Urodził się w Korczynie koło Krosna, 17 stycznia 1842 roku. Wychowywany w pobożności maryjnej utrwalił ją podczas pobytu w gimnazjum w Rzeszowie. Maryja była mu matką i ideałem.

W czasie studiów w seminarium przemyskim jego duchowość maryjna nabrała silnych akcentów narodowych, co było związane z wypadkami przed powstaniem styczniowym w 1863 r. i podczas powstania. Świadczy o tym jego śpiewniczek, ręcznie pisany, w którym Maryja Matka to równocześnie Maryja Królowa z Jasnej Góry.

W pracy duszpasterskiej w Samborze postawił na Maryję Królową Korony Polskiej, stąd jego kazania przez cały miesiąc maj - pierwszy krok do późniejszych zbiorów kazań i rozważań maryjnych, wydanych drukiem.

Studia w Rzymie dały mu głębokie przeżycie Kościoła i przywiązanie do Ojca Św[iętego] Piusa IX - papieża maryjnego, który w roku 1854 ogłosił dogmat Niepokalanego Poczęcia Maryi. Ulubionymi sanktuariami Pelczara, do których często pielgrzymował i gdzie się modlił, były Matka Boża Bolesna w Więzieniu Mamertyńskim w Rzymie oraz Domek Matki Bożej w Loreto. Maryja była mu wtedy i zawsze Wzorem, Mistrzynią, Pośredniczką, Matką i Królową. M.in. w Rzymie był uczestnikiem wręczenia przez Polaków papieżowi Piusowi IX chorągwi z pięknym wizerunkiem M. B. Częstochowskiej, z okazji kanonizacji św. Jozafata Kuncewicza.

Wrócił do kraju i pozostał wierny zawsze Maryi na co dzień, od pierwszego dnia: "1 maja. Zawitaj, miesiącu Maryi! Znowu Cię witam na polskiej ziemi!" Swą nominację na profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego przypisywał opiece swej Matuchny w Leżajsku. Koronacja Matki Bożej w Starej Wsi, we wrześniu 1877 r., dała mu okazję do znako[139]mitego kazania "O królowaniu i opiece Bogarodzicy nad narodem polskim".

Nabożeństwo do Maryi Królowej Polskiej wziął za podstawę swej działalności społecznej, której pierwszym aktem było założenie w Krakowie, w setną rocznicę Konstytucji 3 Maja, Bractwa N[ajśw.] P[anny] Maryi Królowej Korony Polskiej. Celem Bractwa - realizacja ślubów maryjnych króla Jana Kazimierza, a konkretnie pomoc terminatorom i służącym.

W lipcu 1897 r. po raz pierwszy pielgrzymował do Częstochowy. Zapisał: "16 lipca odprawiłem Mszę św. przed obrazem M[atki] B[ożej] na Jasnej Górze", a w dwa dni później, w drodze z Warszawy: "Wstąpiłem znowu do Częstochowy, by 18 lipca odprawić Mszę św. przed obrazem kodeńskim".

Jako biskup przemyski zaraz na początku oddał diecezję w opiekę Maryi Królowej. Starał się, by w swej diecezji postawić Maryi jak najwięcej tronów, dlatego ukoronował cztery obrazy: w Dzikowie, Tuligłowach, Borku Starym i Rudkach, a także brał udział w koronacjach obrazów maryjnych w innych diecezjach. Często pielgrzymował do sanktuariów maryjnych w kraju i za granicą, chętnie brał udział w uroczystościach maryjnych, m.in. na Jasnej Górze 3 maja 1908 roku.

Często udawał się do Królowej Polski na Jasną Górę z okazji konferencji episkopatu: w marcu 1917 r., w sierpniu 1919 r., w lipcu 1920 r. i w czerwcu 1923 roku. Najważniejszą była konferencja w lipcu 1920 roku, kiedy to biskupi w obliczu zagrożenia wojennego dokonali poświęcenia Polski Najśw. Sercu Jezusa oraz ofiarowania Polski Najśw. P[annie] Maryi Królowej.

Oprócz obchodów 250-lecia obrony Częstochowy [1905] i ślubów Jana Kazimierza, wprowadzenia w diecezji święta M[atki] B[ożej] Królowej Polski i starań o święto M[atki] B[ożej] Częstochowskiej, organizował Bractwa M[atki] B[ożej] Królowej Polski, łącząc je razem ze Związkiem katolicko-społecznym. Zgromadzenie Służebnic N. Serca Jezusowego, założone przez niego w 1894 r., miało w szczególny sposób czcić M[atkę] B[ożą] Królową Polski i realizować śluby Jana Kazimierza. Wiele wysiłku wkładał w maryjną formację sióstr: "Bądźcie wierne Sercu Pana Jezusa, aby Ono miało z was chwałę, a Królowa Polski niech wam pośredniczy".

Inne, bardziej znamienne jego akcje maryjne, to udział w kongresie maryjnym we Lwowie w 1904 r., na 50-lecie dogmatu Niepokalanego Poczęcia Maryi, oraz zorganizowanie kongresu maryjnego w Przemyślu w roku 1911.

Biskup Pelczar działał usilnie w tym celu, by wszystkich Polaków zgromadzić przy tronie Maryi. Patrzył na dzieje narodu polskiego jako na historię stałej opieki Maryi Królowej, która urzędową nominację królewską otrzymała od narodu w ślubach króla Jana Kazimierza. Śluby te, według jego głębokiego przekonania, nadal zobowiązują naród polski i od ich realizacji zależy jego los.

Zmarł 28 marca 1924 r. Również po śmierci wskazuje on na Maryję Królową Polski, jako że wybrał na swój grób kaplicę M[atki] B[ożej] Jasnogórskiej w kościele Najświętszego Serca Jezusowego w Przemyślu.