Polskie Cię niwy na świat wydały,
Anielski Chlebie.

Wonne Cię wiatry wykołysały,
pieściły Ciebie.

Opłatkiem białym wprzódy się stałeś –
z kłosu złotego,

Nim na ołtarzu tym zamieszkałeś
dla ludu swego.

Słowa kapłana: "To ciało moje"
zwiodły Cię z nieba,

Byś nas posilał na trudy, znoje
potęgą Chleba.

Z Ojczyzny duchem tak zespolony,
przez drobne ziarno,

Spójrz dziś na naród tak udręczony,
na dolę czarną.

Przez krwi Twej Kielich w Boskiej Ofierze,
przez jej wylanie

W niezwyciężonej dozwól trwać wierze,
daj zmartwychwstanie!