Powoli znikał w szarej codzienności
przedziwny urok betlejemskiej nocy
i słabły echa anielskiego śpiewu,
zmieszane z gwarem pastuszych zachwytów...
kiedy na progu Pańskiego przybytku
prawy Symeon błogosławił Dziecię,
trzymane w dłoniach drżących ze wzruszenia...

Ale wzrok starca zaostrzony wiekiem
rozdarł przyszłości tajemną zasłonę
i ujrzał mękę Zbawiciela świata,
światło narodów, chwałę Izraela,

znak ocalenia lub zguby dla wielu,
sprzeciwiających się Jego imieniu...
I miecz, co duszę Niewiasty przenikał,
aby ujawnić wielu serc zamysły...

Maryja wspomni tę chwilę w świątyni,
gdy ciało Syna trzymała w ramionach,
płacąc cierpieniem w smutku pogrążona
za "wielkie rzeczy, które Pan uczynił..."