Deus providebit - Bóg się o nas zatroszczy - to hasło matki Magdaleny Katarzyny Damen, założycielki Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek od Pokuty i Miłości Chrześcijańskiej, które w roku 1985 będzie obchodzić 150 lat swego istnienia.

Kolebką Zgromadzenia jest Holandia, a jego założycielka matka Magdalena, pochodząca z południowej części Holandii, z miejscowości de Laak. Urodziła się 19 listopada 1787 r. Jej młodość przypadła na okres Wielkiej Rewolucji Francuskiej, w czasie której nastąpiła likwidacja zakonów i której echa odbiły się na nastrojach innych krajów europejskich.

W r. 1825 matka Magdalena rozpoczęła pracę w parafii w Hey1huyzen, kierowanej przez ks. proboszcza Van der Zandt, który zorganizował opiekę nad opuszczonymi dziećmi. Matka Magdalena wkrótce zyskała szacunek mieszkańców wsi. Przede wszystkim zdobyła serca dzieci ucząc je katechizmu i prac ręcznych. Po dwóch latach przyłączyły się do niej trzy kobiety o podobnych zainteresowaniach. Przez osiem lat mieszkały razem w małym, przez siebie zbudowanym domu na wsi, pomagając tam, gdzie zachodziła potrzeba.

Matka Magdalena odczuwała coraz większą potrzebę prowadzenia wewnętrznego życia zakonnego. Zaczęła się rozglądać za jakimś pomieszczeniem na klasztor. Wracając pewnego razu do domu spostrzegła opuszczony budynek powięzienny, zwany pospolicie "Kreplem". Na jego widok wydała radosny okrzyk: "To jest dom, który widziałam, tu Bóg chce mnie mieć, tu muszę być".

Prawdziwe świadectwo swej ufności w Bogu okazała znosząc cierpliwie upokorzenia, podczas starań o realizację swoich planów. Gdy przedstawiła je biskupowi w Liege, na jego pytanie, jakimi środkami dysponuje, odpowiedziała: "Bóg się zatroszczy". Słysząc to biskup nie wyraził zgody na założenie zgromadzenia. Matka Magdalena przyjęła tę odmowę pokornie, lecz nie straciła nadziei. Była przekonana, że Bóg stawiając jej żądania sam znajdzie drogę i sposób realizacji zamierzonego dzieła. Mówiła: "Nie osiągnęłam nic, ale zaufajmy, On zmusza mnie do tej pracy i On znajdzie drogę".

W miesiąc później udała się po raz drugi do biskupa. Tym razem swoje plany motywowała Bożym natchnieniem, a nie tylko własnymi pragnieniami. Biskup i tym razem przyjmując matkę Magdalenę postanowił nie udzielić pozwolenia. Jednak podczas rozmowy z nią zmienił zdanie. "Czułem się niezdolny do odmówienia jej. Pozwól jej zacząć, co Bóg nakazał jej wykonać" -pisał później do ks. Van der Zandt.

Po ukończeniu remontu, 10 maja 1835 roku cztery tercjarki wprowadzają się do Krepla. Dzień ten przyjmuje się za datę założenia Zgromadzenia.

Następnego roku, 11 lutego, pierwsze siostry przyjęły franciszkańskie habity. Matka Magdalena została przełożoną malej wspólnoty. Jako podstawy prawne życia zakonnego siostry przyjęły regułę, którą papież Leon X bullą Intercetera w r. 1521 zatwierdził dla Trzeciego Zakonu, oraz konstytucje o. Piotra Marchant, które zostały poprawione i aprobowane przez papieża Urbana VIII bullą Exponi Nobis Fecit z dnia 15 lipca 1634 r.

W 1852 papież Pius IX zatwierdził Zgromadzenie, którego pierwotna nazwa brzmiała: "Siostry Franciszkanki od Pokuty". Później dodano jeszcze "i Miłości Chrześcijańskiej".

Wspólnota rozrastała się wbrew wszelkim oczekiwaniom. W chwili śmierci założycielki, w dniu 7 sierpnia 1858 r., Zgromadzenie posiadało 17 klasztorów.

Dziś Zgromadzenie liczy ponad trzy tysiące sióstr w dziesięciu prowincjach. Dostrzegając wolę Bożą w odpowiadaniu na potrzeby Kościoła, wnosi Zgromadzenie franciszkańską obecność do Holandii, Niemiec, Polski, Indonezji, Brazylii, Stanów Zjednoczonych, Tanzanii, Libii, Meksyku i Włoch.

Działalność jego można by ująć następująco: Siostry prowadzą pensjonaty z internatami, domy dziecka, sierocińce, szkoły zawodowe, gospodarcze, szkoły kształcące młodzież na nauczycieli szkół podstawowych, szkoły średnie uprawniające do studiów uniwersyteckich, uniwersytety, szpitale, domy dla psychicznie chorych, domy dla starców, leprozoria, ambulatoria, domy modlitwy, domy rekolekcyjne.

Cennym dziedzictwem sióstr, otrzymanym od matki Magdaleny, jest służba wszystkim ludziom i zaufanie Bogu.

Kolebką polskiej prowincji jest dom zakonny w Chojnicach. Inicjatywa założenia placówki wyszła od ks. Augusta Berendta w 1864 r. Zamierzał on otworzyć zakład wychowawczy i sierociniec, a także szpital w dekanacie chojnickim pod kierownictwem sióstr zakonnych. Sprawą tą zainteresował się także ziemianin Józef Tuschik i zaofiarował Kurii Biskupiej na ten cel posiadłość ziemską w Chojnicach. Kuria Biskupia powierzyła zakład wychowawczy Siostrom Franciszkankom od Pokuty i Miłości Chrześcijańskiej. Po załatwieniu formalności z władzami państwowymi, objęły one placówkę 23 października 1867 r. Na skutek ustawy majowej władz pruskich z 1875 r. siostry musiały opuścić Chojnice. Udały się do Ameryki Północnej. Po wygaśnięciu Kulturkampfu wróciły na życzenie mieszkańców Chojnic w 1884 r. Oprócz pracy wśród dzieci i młodzieży siostry objęły opiekę nad chorymi w szpitalu chojnickim.

W tym czasie zaczęły powstawać na Pomorzu nowe placówki. W 1933 r. utworzono komisariat polski z własnym nowicjatem w Chojnicach. W 1948 r. została ustanowiona polska prowincja z siedzibą w Orliku, pod wezwaniem Matki Bożej Wspomożenia Wiernych. Obecnie prowincja liczy 170 sióstr w osiemnastu wspólnotach.

Matka Magdalena ożywiała franciszkański charyzmat poprzez skromną służbę we współczesnym jej świecie. Naśladując Chrystusa i św. Franciszka, była pokorna, prosta i niezachwiana w swoim radosnym zawierzeniu Bogu.

Siostry Franciszkanki od Pokuty i Miłości Chrześcijańskiej są powołane, aby na wzór Służebnicy Pańskiej podążać za św. Franciszkiem i matką Magdaleną, ogarniając miłością oraz życzliwością ludzi, szczególnie biednych i skrzywdzonych. W nich bowiem spotykają Chrystusa, który stał się bratem wszystkich ludzi. Stąd też powinny być zawsze gotowe do podjęcia każdego zadania, czekającego na ich drodze, bo tylko wówczas mogą powtarzać za św. Franciszkiem z Asyżu: "Pozwól nam, Panie, zacząć służyć".