Uchwała I Akademickich Dni Społecznych odbywających się w Częstochowie w dniach 6-7 maja 1988 r. z udziałem ks. bpa Józefa Michalika
My, uczestnicy I Akademickich Dni Społecznych, świadomi powołania ludzi świeckich w Kościele, podejmujemy stojące przed nami zadania. Chcemy aktywnie uczestniczyć w życiu publicznym, dzieląc odpowiedzialność za Ojczyznę, stojącą wobec wielu zagrożeń.
Przedstawiamy środowisku akademickiemu pod rozwagę wnioski będące owocem naszych prac, które koncentrowały się wokół czterech problemów: osoby, rodziny, grupy społeczno-zawodowej i narodu.
1. W nauczaniu Kościoła człowiek jest bytem materialno-duchowym, powołanym do wspólnoty z Bogiem. Dlatego przerasta w tym wymiarze społeczeństwo, które jest bytem realnym, ale doczesnym. A zatem bardzo ważną sprawą jest ułożenie stosunków międzyludzkich na zasadach personalizmu, umożliwiających pełny rozwój człowieka. Błędne rozumienie natury ludzkiej wywołuje negatywne skutki w życiu jednostki, rodziny, grupy społeczno-zawodowej i narodu. Dostrzegamy potrzebę tworzenia wśród młodzieży akademickiej grup i środowisk, nawet nieformalnych, które umożliwiają społeczne doskonalenie się osoby ludzkiej i będą inspirowały katolików do odpowiedzialnego działania. Pierwszym krokiem w tym kierunku jest tworzenie grup inicjatywnych, opierających swe działanie na nauczaniu Kościoła i Jego autorytecie.
2. Na rodzinie opiera swój byt zarówno Kościół, jak i naród. Ma ona konkretne zadania wychowawcze i religijne. W realiach współczesnego życia społecznego nie zapewnia się jej jednak należnego szacunku i podmiotowości. Główne zagrożenia rodziny polskiej widzimy w przemianie świadomości, prowadzącej do desakralizacji życia rodzinnego i zawężenia więzi rodzinnych do sfery materialnej. Faktyczny przymus pracy ponad normę powoduje coraz dłuższe przebywanie rodziców poza domem. Wiele rodzin dotkniętych jest brakiem mieszkania. Kryzys polskiej rodziny pogłębiają też liczne zjawiska patologiczne, jak np. powszechność zabijania dzieci nienarodzonych, rozwody, alkoholizm i rozwiązłość obyczajowa. Aby przeciwdziałać tym zjawiskom, należy wzmocnić współdziałanie wychowawców, rodziców i duszpasterzy, odkryć na nowo wartość tradycyjnego modelu rodziny wielodzietnej, przywrócić znaczenie katolickiej szkoły, upowszechniać abstynencję alkoholową, domagać się szacunku dla rodziny w środkach społecznego przekazu oraz propagować katolicką etykę życia seksualnego.
3. Zgodnie z nauczaniem społecznym Kościoła podmiotem życia społeczno-zawodowego jest człowiek - jego dobro wspólne, i w tym kierunku powinny zmierzać reformy w Polsce. Niezbędną zasadą życia społecznego winno być respektowanie podstawowych praw człowieka, w tym prawa do swobodnego zrzeszania się. Umożliwiałoby to katolikom świeckim lepsze wypełnianie ich zadania, jakim jest uświęcanie świata i uświęcenie siebie poprzez pracę. Analizując sytuację polskiej młodzieży akademickiej stwierdzamy konieczność stworzenia zorganizowanego środowiska młodej inteligencji katolickiej, obejmującego swym działaniem młodzież szkół średnich, studentów i absolwentów szkół wyższych. Jego celem byłoby rozwijanie i pielęgnowanie takich cech polskiej inteligencji, [48]jak: wszechstronne wykształcenie, wysoka kultura osobista i chrześcijańskie zasady moralne. W związku z tym jest słuszne powstanie katolickich stowarzyszeń akademickich, stanowiących niezbędny element samorządnych uczelni wyższych.
Podstawowym zadaniem tych stowarzyszeń byłaby praca formacyjna służąca wszechstronnemu rozwojowi środowiska studenckiego. Powinny one dążyć do przywrócenia wartości zdobywania wiedzy poprzez popieranie aktywności naukowej, w oparciu o rzetelne metody badawcze. Muszą bronić podstaw bytu materialnego studentów i przygotowywać ich do aktywnego udziału w życiu zawodowym i gospodarczym. Istotnym zadaniem stowarzyszeń byłoby również współtworzenie więzi społecznych w duchu solidarności i odbudowywanie wspólnoty akademickiej na wyższych uczelniach.
4. Naród, według wskazań katolickiej etyki społecznej, jest wspólnotą, która wyrasta z wartości duchowych. Uważamy, że polskie więzi narodowe szczególnie niszczy powolna utrata tożsamości i rodzimości narodowej kultury. Z niepokojem zauważamy publiczne propagowanie postaw życiowych, których rodowód jest obcy polskiej tradycji. Pragniemy, aby władza państwowa, ze swojej natury powołana do służenia społeczeństwu, kierowała się dobrem wspólnym narodu, zapewniając dostępnymi sobie środkami ochronę jego biologicznej i duchowej egzystencji. Najbardziej niepokojącymi zagrożeniami dla istnienia przyszłości narodu są: zabijanie dzieci w łonach polskich matek, nadmierna eksploatacja środowiska naturalnego, katastrofalne rozmiary emigracji zewnętrznej i wewnętrznej, szczególnie wśród młodego pokolenia, alkoholizm będący często przejawem braku nadziei społecznej.
Jesteśmy świadomi istotnej roli państwa, które powinno być domem naszej wspólnoty narodowej. Pragniemy, aby w coraz większym stopniu realizowało ono duchowe i materialne aspiracje narodu.
Rozumiemy zasadność obecnych protestów społecznych i apelujemy do osób odpowiedzialnych za życie publiczne w Polsce o dobro wspólne Ojczyzny.
Stwierdzamy potrzebę kontynuowania inicjatywy Akademickich Dni Społecznych w formie corocznych spotkań młodej inteligencji katolickiej w Częstochowie.
Częstochowa, 7 maja 1988